Kikker en Eenhoorn hadden in het Beestenbosch verteld over de eerste keer dat ze naar de kinderboerderij gingen en dat ze daar een echt varken hadden gezien. Vanaf dat moment had juffrouw Biggy maar een doel: Ze wilde graag de volgende keer mee. En daarom gingen ze gisteren met zijn drieën naar de Oosterhoeve, juffrouw Biggy voorop.
Onderweg raakte ze afgeleid door het verse modderbad waar ze meteen in wilde springen. Maar de modder was veel te koud door de bevroren grond. Gelukkig maar, anders had ze er de rest van dit verhaal veel viezer uitgezien.
Net voor de ingang, schrok Biggy. Ze stond oog in oog met een varkentje en die keek haar heel indringend aan.
“Die doet niks!” riep Kikker, sprong er bovenop en temde het varken voor Biggy. Ze ontspande en durfde verder.
“Kijk hier is het al, Biggy! Het kabouterbos waar we over vertelden.” Maar meteen daarop waren het Kikker en Eenhoorn die verstijfden van de schrik. Ze stonden ineens voor een gigantische sneeuwman.
“Hoe is het mogelijk dat deze nog leeft?”
Ze dachten terug aan nog geen week geleden, toen ze zelf een sneeuwman hadden gemaakt.
Maar die was dezelfde middag al gesmolten. En hier was hij nog helemaal heel. Dit moet wel een magisch bos zijn.
Biggy was doorgelopen en, net als dat Kikker altijd doet, liet ze zich graag met elke soortgenoot fotograferen
Hoe meer varkentjes ze zag, hoe leuker ze het vond. Maar het echte varken hadden ze nog niet gezien.
Samen liepen ze verder naar de knuffelweide. Eenhoorn moest even buiten het hek wachten. Kikker en Biggy mochten door. Maar er was geen varkentje in de weide en het schaap wat er was bleef op afstand.
“Die houdt niet van knuffels.” dacht Kikker.
Naast de knuffelweide was een speeltuin en, speels als ze zijn, bekeken ze het terrein vanaf de schommel tot dat ze bijna misselijk werden. Ze besloten te splitsen.
Kikker en Eenhoorn vervolgen de zoektocht door op een Eenhoorn met wieltjes te springen. Hiermee reden ze heel snel, maar wel de verkeerde kant op.
Daarmee kwamen ze in een hoek van het terrein terecht, waar ze zelfs een UFO hebben gezien. “Ik denk dat we terug moeten. We moeten Biggy mee helpen zoeken”
Biggy zelf had inmiddels wel diertjes gevonden. Ze zag een koe, geiten en schapen, maar hoe hoog ze ook klom; nog steeds geen varkentje te bekennen.
Ze had geluk en mocht van de verzorgers de stal in. Zou nu het moment komen dat ze het echte varkentje zou zien?
Eerst kwamen de alcapa’s. Die had Biggy nog nooit in het echt gezien.
Even later marcheerden de ganzen naar binnen en toen zag ze hem.
“Jaaaaah! Varkentje!!!” riep ze blij. “Hij bestaat echt! Kikker had gelijk”
Maar wat een pech. Het varkentje had helemaal geen aandacht voor haar en liep snel door. Hij werd net gevoerd en wilde naar zijn eten toe. “De volgende keer maken we wel beter kennis” gromde hij, terwijl hij omkeek. “Nu heb ik honger.”
De andere 2 waren teruggekomen, maar hadden alles gemist. Ze zagen alleen de koe nog even. Die was zo groot, dat Kikker voor de zekerheid een beetje achter Eenhoorn kroop.
Deze held op sokken kan pas echt stoer kijken als hij bij andere kikkers in de buurt is. Ook met dit exemplaar móest hij op de foto. De kabouter die erbij stond, wilde niet herkenbaar op de foto en verschool zich in zijn sjaal.
Toch weer een gevuld dagje zo, met een voor juffrouw Biggy wat minder geslaagd gevoel. Maar dat komt wel goed. De Oosterhoeve ligt dichtbij Beestenbosch en we hebben weer zoveel nieuws gezien, waardoor we er zeker snel weer naar terug zullen gaan. Wie weet moeten we nog een keer een groepsreis organiseren: Wolly Lam, Eric Egel, Meneer den Uil, Dolfje Geldwolfje, Petunia Butterfly en de buren Bunny en Tiny hebben ook al interesse getoond mee te gaan.
