Na het bezoek aan het ziekenhuis van de dag ervoor, hadden we gisteren de tijd om iets leuks te doen. Ik moest toch naar de Cool Blue, omdat door al het backuppen van de laatste weken de harde schijf vol was geraakt. Dus gingen we samen weer met de bus naar de stad. Kikker en Eenhoorn zwaaiden naar elke taxibus die langs kwam. Ik vertelde hen dat we deze keer de grote bus nemen. Die vinden ze ook fijn en hij kwam ook veel sneller dan de taxi van de dag ervoor.
In de bus vonden we meteen een fijn plekje en konden ze beiden heerlijk relaxen tijdens de rit. Eenhoorn viel door het zonnetje op haar gezicht zelfs een beetje in slaap.
Kikker genoot van haar aanblik. Zelf bleef hij wakker om op tijd op het knopje te drukken, want op de knopjes drukken wil hij het liefst altijd nog zelf doen.
Bij de Cool Blue aangekomen gingen ze meteen helemaal los op de DJ-set. Dat was voor hen net een speeltuin met al die draaimolens, knopjes en ook nog een koptelefoon. Maar we moesten snel door. “Kom jongens, we moeten beneden de bestelling afhalen.”
Omdat we daar nog even moesten wachten, gingen Kikker en Eenhoorn meteen even koffie voor me halen. Dat was slim van ze.
Want toen de bestelling was afgehaald, was de koffie nog niet op, waardoor ik even moest blijven. Zo kon ik even rusten en was het voor hen de ideale kans om met de grote TV te spelen. Kikker had de hele wedstrijd wel af willen kijken, maar Eenhoorn houdt niet zo van voetbal en wilde weer gaan wandelen.
Onderweg kwamen we langs de Moriaan. Kikker wist te vertellen dat dit het oudste stenen gebouw van Den Bosch is. Hij begint zich al echt als een stadsgids te gedragen. Hoe oud het gebouw is, wist hij nog niet. Getallen is niet zijn sterkste kant.
We liepen helemaal door naar Huis73. Daar aangekomen namen we een grote pauze. Voor Kikker en Eenhoorn niet erg, want zo konden ze lekker samen naar de muziek luisteren op het muziekweb.
in de hal was een expositie van kunstenaar Ad de Rouw, die van allerlei oude metalen onderdelen hele nieuwe objecten maakt. Ze vonden het beiden prachtig.
“Kijk een spin!” riep Kikker. “Mag ik daarin klimmen?” Dat leek me niet zo’n goed idee. “Als ie stuk valt moeten we hem betalen en zoveel geld hebben we niet.
Voor de zekerheid heb ik ze daarna alleen nog naar objecten laten kijken die achter glas stonden. En omdat ze gek zijn van beestjes, bleef er genoeg over om te zien.
Vooral van de uiltjes werden ze blij. “Kijk hier, een hele familie!” Zoveel uilen hadden ze nog nooit bij elkaar gezien. In het Beestenbosch woont er sinds kort ook een.
Een klein stukje verder was er een knop. Bedoeld om op te drukken! Eenhoorn wilde eerst al moest ze wel even stampen voor de teller opliep.
En meteen daarna sprong Kikker erop. “Nu wil ik!” Hij sloeg weer door. “Kom, we drukken net zo lang tot dat ie op een miljoen is!”
Ik daagde hem uit door te vragen hoe vaak hij dan nog moest drukken. Daarvan raakte Kikker in de war en is daarom na 2 keer alweer gestopt.
Ook omdat ze ietsjes verder alweer iets anders zagen wat hun aandacht op eiste. Het balletje gaat op een of andere manier elke paar seconden vanzelf op en neer.
Daar hadden ze uuuuuren naar kunnen kijken. Ze hebben er zelfs een filmpje van op hun instagram gezet. En als je het niet gelooft: Klik hier maar om het filmpje te zien.
Na al dat spelen wilden ze eigenlijk nog naar de Jeroen Bosch tuin, maar halverwege de weg erheen, kwamen we erachter dat we best moe waren. We namen genoegen met een foto voor Kikker met een andere kikker.
En toen ik vroeg of ze nog zin hadden in ons stamcafé wilden ze meteen er naartoe. “Jaaaaaa, naar dat café met al die lampjes!!!” Het was even slikken voor ze. De lampjes waren er niet meer. De kerstvakantie is voorbij.
Toch beleefden ze er nog een klein lichtpuntje omdat ze kennis maakten met Sakia, die al vanaf het begin fan is van Kikker en Eenhoorn, maar hen nog nooit in het echt had ontmoet. Dat was gezellig.
Zo gingen we net voor het donker voldaan naar huis. Het reuzenrad op de Parade werd al bijna afgebroken. De lampjes waren al uit. Reden voor Eenhoorn om haar eigen lampje nog even aan te doen om zo toch wat sfeer te maken op het grijze plein.
Door al ons getreuzel, misten we net op 1 minuut na de bus en moesten we een half uur wachten. Dat was minder fijn omdat we nu nog later thuis waren dan mijn vriendin. Maar echt erg vonden we het niet. We hebben daardoor nog wat extra gelopen en er was vandaag genoeg moois gebeurd om op terug te kijken.
