En zo zitten we ineens een maand verder sinds het laatste avontuur. Want eenmaal weer op de fiets komen Kikker en Eenhoorn nauwelijks uit de rugzak. Maar dat betekent niet dat ze nergens meer zijn geweest. Al was het maar dat Kikker even de poster op de WC bij Bar-le-Duc mocht zien. Die foto is tenslotte vanuit zijn perspectief gemaakt.
Maar nu we de huishuidelijke klusjes weer doen, willen ze graag, maar kunnen ze niet altijd meehelpen.
Al doen ze hun best de kleine karweitjes wat minder saai te maken.
Om ze te belonen mogen ze dan af en toe toch weer even uit de rugzak. Al is het maar om even over de Zuid-Willemsvaart uit te kijken.
Ze zagen het brugwachtershuisje, maar dat vonden ze veel te klein als nieuwe woning.
En af en toe is een straat, ook al hebben we er al vaak gelopen, vanuit een andere hoek weer mooi.
Eén keer hebben we helemaal tot aan de Zuiderplas gelopen. Op zo’n moment komen ze graag even kijken hoever we alweer gekomen zijn.
Een andere keer sprong ineens de lente in het oog en zagen Kikker en Eenhoorn de flora en fauna in de stad.
Op een zonnige morgen kwamen we langs de Oostwal en zagen het frisse groen langs de muren.
De zon maakte dat de panden langs Sluis 0 prachtig spiegelden in het water.
We liepen over de stalen brug van Bastion Sint-Antonie
En zagen de kanonnen op het schuttersbanket
Even poseren bij de kikker, maar de grasmaaier jaagde ze al snel weg.
Uiteraard kwamen ze even voor de dag toen we voor het eerst weer langs de Tramkade fietsten.
Voor Kikker was dat dé spot om eens aan zijn nieuwe breakdance moves te werken.
Die tocht terug naar huis werd nog eenmaal gestopt voor een lente-foto.
De kwartaalaangifte en aangifte voor de inkomstenbelasting boden de laatste weken aan de twee ook niet veel inspiratie voor een fotoshoot. De mappen met de stukken moesten daarna nog wel naar het administratiekantoor in Hintham. Op de wandeling daarheen, mochten ze ook mee.
Ze beseften dat het best alweer lang geleden was dat ze de zon voor het eerst boven de Oosterplas zagen.
Een stukje verderop poseerden ze even bij de eekhoorn. “Wat zou er met de staart gebeurd zijn?” vroeg Eenhoorn zich af.
Ze stopten even voor een bordje waar ‘Els’ opstond en vroegen zich af of dat een leuke meisjesnaam zou zijn.
Een stukje verder lazen ze ‘Jasmijn’, waarvan ze allebei vonden dat dat een mooie naam is voor een meisje.
Maar bij het bord ‘Esdoorn’, vonden ze de naam wel wat apart. “Zo zou ik mijn kind niet noemen” dacht Kikker
En na het volgende bordje hebben ze het maar opgegeven naar meisjesnamen te zoeken.
Onderweg passeerden we een rotonde waar Kikker en Eenhoorn nog even naar de kunst hebben gekeken, maar veel tijd namen ze er niet voor want ze zagen vanaf de rotonde iets veel lekkerders. “Kijk daar! Frietjes!”
Maar het ene frietje waar ze aan begonnen, was al zo machtig dat ze meteen spijt kregen.
“Ga jij maar naar de boekhouder!” riep Kikker. “Wij moeten die frieten weer eraf gaan trainen. Gelukkig hebben ze daar hier de perfecte apparaten voor!” Helaas konden ze niet bij de hendels, zodat ze besloten toch maar met me mee te gaan.
Ook zijn ze een keertje op zondag meegegaan toen mijn vriendin en ik naar de Zuiderplas liepen.
Want een terrasje met uitzicht op een mooie waterplas is ook voor hen een heerlijk uitje.
En er is genoeg te klimmen op het strandje voor de twee. Hier willen ze vaker heen.
De laatste keer dat ze erbij waren, was vorige week bij een wandeling door de Bethaniestraat.
Hier was het de bloesem die de aandacht trok. De tulpen die er geplant waren, waren gigantisch, veel te groot om te plukken.
We kwamen langs de achterkant van de Sint-Jacobskerk, waarvan de vorm Kikker en Eenhoorn nog vaag bekend voorkwam.
Een stukje verder wisten ze weer waarom. “Hier staat de witte fontein!” de vorige keer mochten ze er niet in omdat hij nog heel vies was.
Maar nu was hij mooi gepoetst. “Je hebt beloofd dat we erin mogen als ie schoon is.” wist Kikker te melden “Nou? Mogen we erin?”
Hij had een punt. Belofte maakt schuld…
De rest van de binnenstad hebben we geen foto’s meer gemaakt, tot het moment dat we bijna bij het station kwamen en opzij moesten voor de ganzenparade.
Ook bij het thuiskomen durfden ze niet goed langs de vogels. Maar deze keer was het omdat ze de beestjes niet wakker wilden maken.
En zo eindigt weer een avontuur. Geen lange wandeling deze keer, maar eerder een verslag van wat de laatste maand op het pad van Kikker en Eenhoorn is gekomen. Wanneer ze hun volgende avontuur zullen posten, is telkens ook voor mij een raadsel. Ik vond het bij deze al leuk om te melden dat het nog steeds goed met ze gaat.
