Op vrijdagavond wilden ze persé nog even terug in het besef dat het laatste weekend alweer was begonnen. Uiteraard werd voor Tent Paars weer volop gedanst.
Tijdens de soundcheck durfden ze nog heel erg dicht bij de band te komen. Maar op het podium durfde Kikker niet meer. Dat had ie de vorige keer wel afgeleerd.
Maar vanaf een afstand op een kassahokje hebben ze de show goed meegekregen.
Ze klommen bovenop Tent Paars zagen ze hoeveel er stonden te dansen. Veel te druk voor de kleintjes.
Daarom wandelden ze via de andere kant naar huis. Nog eenmaaal genietend van het zicht op het plein.
Dag 10. Onderweg naar de Parade passeerden ze de tuin achter de Sint-Jan en luisterden een paar verhalen mee.
We bestelden eerst koffie, waarbij Kikker een paar knopen bijleerde.
Na een stuk van de acrobatische dans te zien meenden ze zelf ook talent te hebben…
Eindelijk vond Kikker een bord speciaal gewijd aan Kikkers. Maar de stempels hadden hem wel vies gemaakt.
We wilden thuis wat gaan eten, maar stuitten eerst nog even op een lekker stukje Blue Grass bij de Keulse Kar.
In de avond hoorden ze al van buiten dat er in Tent Paars weer een feestje was. Arjuna was jarig!
Ze probeerden nog dichterbij te komen om hem te feliciteren, maar de muziek stond te hard.
Toch vond Kikker het maar vreemd dat dit “Tent Paars” werd genoemd. Qua kleur had hij aan een andere naam gedacht. Maar het ontaarde in een beetje steggelen of het nu groen of blauw was.
De muziek hebben ze die avond alleen kort vanaf de zijkant geluisterd. Ze waren moe…
Dag 11. De laatste dag naar de Boulevard. We namen nog een keer afscheid van het uitzicht vanaf de wijnbar.
En bestelden nog een frietje, maar dat bleek zo klein dat zelfs Kikker het helemaal op heeft gekregen.
Ze verzonnen nog een MC en DJ naam voor zichzelf: “DJ Frog en MC Unicorn” natuurlijk.
En ze wilden nog aan een kleurplaat beginnen, maar ’t begon al te schemeren.
Bij het vallen van de avond maakten we nog even een portretje bij het kassa hokje waar ze dat nooit durfden toen er iemand achter zat.
We kwamen langs een voorstelling waar het publiek met een koptelefoon opzat. “Had ik de mijne maar bij me.” dacht Kikker met spijt.
De avond viel en het werd donker. Zo donker dat ze het aandurfden ook zelf los te gaan op de breakdance.
Tijdens de afsluiting hebben ze eerste rij gezeten.
Maar Kikker is helemaal vergeten foto’s te maken.
Ze keken naar de laatste momenten van het festival en genoten op veilige hoogte van de uitgelaten sfeer.
De laatste tonen verstomden. “Is het nu echt afgelopen?” vroegen ze wat benepen.
We verlieten de Parade, maar niet voordat ze nog één keer met een Boulevard Kikker-en-Eenhoorn op de foto waren geweest.
Ik kreeg ze maar moeilijk mee. “Wij blijven hier nog even hangen hoor!” grapte Kikker. Maar helaas, we moesten nu echt gaan.
Onderweg naar huis moesten ze natuurlijk hun nieuwe vrienden groeten. “Dankzij haar hebben we toen de band gezien. Zij heeft ons nog een keer omhoog gehouden!”
Maar ook dit feest hebben we toch maar snel verlaten. Morgen om half 6 gaat de wekker weer. Die 2 kleintjes hebben het makkelijk, die kunnen eindeloos uitslapen.
