Toen we laatst in Huis73 waren, hadden we gelezen dat er vandaag een creatieve proeftuin zou worden gestart in de Willem Twee. Voor Kikker en Eenhoorn een heerlijk uitstapje want ze zijn zelf ook zeer creatief. Voor mij een ideale kans om eens te oefenen hoe het is om weer met een echte camera tussen de mensen te fotograferen.
Vanaf het station naar de Willem Twee kom je in de buurt van Vincentius. In die kringloopwinkel wilden Kikker en Eenhoorn eerst nog rondneuzen. “Misschien hebben ze er wel trouwjurken,” fantaseerde Eenhoorn. “Of meubels voor onze nieuwe boerderij!” hoopte Kikker
De winkel was zo groot dat we lang niet alles hebben gezien, ook omdat Eenhoorn meteen werd afgeleid door de boekenkast. “Maar je hebt alle bibliotheekboekjes toch nog niet uit?” zei Kikker, bang om de rest van de middag daar te moeten blijven.
Maar ook de interesse van Kikker werd gewekt door iets wat hij in de vitrinekasten zag. Daar achter het glas zag hij allemaal verschillende kikkers.
Hij klom op het mandje, in de hoop op aandacht, maar de kikkers gaven geen krimp. En tijd voor een selfie was er niet meer, want de creatieve proeftuin begon al snel.
We liepen door. Naast de kringloopwinkel zagen we de fysiotherapie. De tekst die daar op de muur stond, hebben we alledrie even in ons opgenomen. Zelf ga ik morgen weer naar de fysio, Eenhoorn haar hoorntje was voor haar een reden aan haar gezondheid te denken en Kikker besefte dat hij ook meer moet bewegen om aan zijn figuur te werken.
Aangekomen in de Willem Twee passeerden Kikker en Eenhoorn de spiegelzaal, waar aan de ene kant het werk van Roeland Rooijakkers werd opgebouwd. “Zou hij voor ons ook zo’n klimrek willen maken?” vroeg Kikker zich af.
Aan de andere kant werkten Charlotte en Aleida van Dijk ook aan een expositie. “Die moeten nog veel ophangen,” zei Eenhoorn. “Laten we ze maar met rust laten en naar boven gaan.”
Boven aangekomen was het een drukte van jewelste. Er waren zoveel kinderen, papa’s, mama’s, fotografen en belangrijke mensen, dat het lang heeft geduurd voordat Kikker en Eenhoorn zelf achter de laptop konden.
Maar toen er eenmaal eentje vrijgekomen was, klommen ze er beide meteen achter, ervaren als ze zijn in het programmeren. Ze hebben tenslotte zelf ook hard eraan meegeholpen om een website te maken.
“Wij hebben meer talenten dan alleen websites maken!” pochte Kikker. “We kunnen ook goed fotograferen!” Dat dacht hij, maar zo’n professionele camera is toch iets anders dan een telefoon. Ze kregen hem niet opgetild.
Ook de naaimachine was voor hen nog net even te hoog gegrepen. Eenhoorn wilde wel, maar Kikker was de hele tijd bang dat zijn velletje ertussen zou komen en hij de rest van zijn leven aan een vlaggetje vast zou zitten.
Gelukkig konden we ook ergens aan meedoen wat voor Kikker en Eenhoorn wel geschikt was. “Daar kun je een eigen tas maken!” riep Eenhoorn blij. Kikker wilde al de grootste schaar pakken, maar die was te zwaar voor hem.
Fijn dat er ook scharen in de bak lagen, die ze wel op konden tillen. Daarmee bewapend liepen ze naar een tas, die er nog helamaal blanco uitzag. “En nu? Wat zullen we knippen?” Het witte canvas maakte hen even onzeker.
Maar toen was daar Anne van den Heuvel. Zij kan alles met textiel. Ze bood aan om Kikker en Eenhoorn mee te helpen. Iets waar ze dankbaar gebruik van maakten. Eenhoorn liet zich gewillig door Anne natekenen.
En ik ontfermde me over Kikker. Door zijn kritische blik duurde het bij mij wat langer dan bij Anne. Zij was al klaar en ik moest nog knippen. “Je maakt net een teddybeer van me” mopperde Kikker. “Zo dik ben ik toch niet?”
Toen uiteindelijk ook ik klaar was met knippen bekeken we het resultaat. Kikker was trots, Eenhoorn was trots en ook Anne en ik waren trots op de mooie tas die we gemaakt hadden.
Zo konden we de tas natuurlijk nog niet dragen, want alle vormen en letters moesten eerst nog worden vastgemaakt. Heel voorzichtig droeg Anne de tas naar de warmte-pers.
En zo kwam het ervan die middag dat 3 grote mensen Kikker en Eenhoorn en mij aan het helpen waren om de tas af te maken. De meneren bedienden de pers en Anne hielp alles precies te leggen zoals Kikker het wilde.
Terwijl Kikker alles van dichtbij in de gaten hield, kwam het moment dat het eindresultaat onthuld zou gaan worden. Eenhoorn was net zo benieuwd, maar durfde niet te kijken. Nu werd het spannend. Zou de tas gelukt zijn?
En óf het gelukt was! Mega-trots lieten ze het resultaat op de foto zetten. Kikker kreeg een fantastisch idee. “Zullen we deze thuis aan het vrouwtje geven? Dan kan ze die meenemen als ze naar haar werk gaat en denkt ze elke dag aan ons!” Eenhoorn vond het een geweldig idee en kon niet wachten om naar huis te gaan.
We gingen naar het station. Daar was onze bus net vertrokken, zodat we een andere bus namen die een beetje verder van huis stopte. Dat bleek een goede keuze, want daardoor zagen we onderweg nog iets waar Kikker hard om moest lachen. “Voor mij geen probleem!” zei hij tegen me. “Maar ik zie het jou nog niet doen!” Daar heeft hij een punt, maar morgen hebben we weer fysio. We gaan er aan werken om straks weer als een Kikker te kunnen lopen.
