Het was juffrouw Biggy laatst niet gelukt om contact te maken met het varkentje uit de kinderboerderij en dat zat haar dwars. Ze heeft Kikker en Eenhoorn net zolang aan de kop gezeurd, totdat die 2 uiteindelijk overstag gingen om met haar terug te gaan. Maar inmiddels hadden daardoor alle andere dieren van het Beestenbosch ook zin gekregen om mee te gaan. Dus gingen we met z’n allen naar de Oosterhoeve. Juffrouw Biggy voorop.
Iedereen rende om het hardst, want ze wilden graag kennismaken met hun soortgenoten in de Oosterhoeve.
Zelfs de kerstman ging mee, vermomd als kabouter en uiteraard sloot Tiny Tempo de rij. “Ik kom wat later, hoor!”
Aangekomen bij de boerderij zocht iedereen meteen een plekje voor het maken van de grote groepsfoto. Qukeltje zat als haantje-de-voorste voorop.
De vrienden Wilfred en Appie wilden persé bij elkaar, net als Rupsje en Petunia, Miep wilde Sneeuwwitje laten schrikken, de Kerstman hoefde zich bij de andere kerstman niet meer te vermommen, de Uil klom in de olmen. Allemaal vonden ze een plekje. Ook oefenden ze nog even voor de grote groepsfoto die straks gemaakt wordt als de bruiloft van Kikker en Eenhoorn gevierd gaat worden.
Daarna mochten ze vrij rondlopen en stoven ze allemaal een andere kant op. Op zoek naar een soortgenoot om mee op de foto te gaan. Bij verreweg de meesten is dat ook gelukt. Kijk maar naar de resultaten hieronder.
Als eerste wilde Qukeltje met de haan op de foto.
En ook Wolly Lam had meteen gezelschap gevonden.
Dolfje wilde met de wolven, maar toen er eentje heel dichtbij kwam, vond hij ze toch best wel eng en kwam hij naar me toe rennen.
Het barst van de vlinders in de Oosterhoeve. Ze hebben zelfs een vlindertuin. Petunia mocht er 2 uitkiezen om mee op de foto te gaan. Ze koos eerst een mooie gele.
Maar zag daarna een oude verroeste vlinder waar ze nog liever mee op de foto ging. “Zo ziet iedereen hoe jong, fris en stralend ik zelf ben.”
Uiltje vond ook 2 soortgenoten. De eerste had zijn hoofdje bezeerd. “Doet dat niet zeer?” vroeg ie bezorgd.
Bij de tweede ging hij tussen de uil en de boom inzitten. Zo kon hij zich goed vasthouden.
Bunny liet zich vastleggen voor het lang-oor konijn. “Het is maar goed dat mijn oren niet zo lang zijn” zei ze. “Ik zou er steevast over struikelen.”
En de vriendjes Appie Hamster en Wilfred Guinee stoven meteen op de cavia’s af, maar die hadden meer trek in eten dan in gezelschap.
Bunny was juist blij dat de echte konijnen meer trek hadden in eten dan in gezelschap. Wat zijn die beesten groot! “Awel, zijde gulllie Vlaamsche Reuzen?” vroeg ze. Maar de konijnen aten onverstoorbaar verder.
Van Kikker weten we inmiddels, dat ie altijd wel een kikker vindt om mee op de foto te gaan. Deze had niet zo’n zin om samen met Kikker te poseren.
Maar een paar meter verderop stond een exemplaar dat wel zin had een een selfie met Kikker. “Geef die telefoon maar hier!” riep hij enthousiast. “Ik maak die foto zelf wel.”
Door al dat gefotografeer vergaten we waarom we hier gekomen waren. Om voor Biggy het varkentje te zoeken. Wolly Lam was het niet vergeten en liep naar de stallen.
Zij groette het schaap en daarna de alcapa. “Ik vraag dit voor een vriendin” zei ze tegen de alcapa. “Maar zouden jullie het varken even willen vragen om te komen?
Biggy kwam erbij zitten en keek reikhalzend naar de stallen.
Toen ze om het hoekje keek zag ze hem. “Varkentje, kom maar!” riep ze.
En éindelijk werd ze beloond met waar ze al weken op had gehoopt.
Aan de andere kant van het terrein zocht Tiny Tempo een schildpad om mee op de foto te gaan. Hij vond er 1. “Maar volgens mij mist u uw schildje.
Eigenlijk bent u nu dus een pad.”
Tiny ging voor de schilpad op zoek. “Ik denk dat ik hem gevonden heb!” riep hij, niet wetende dat hij naar een stuk van een bolwoning aan het kijken was.
In het bos tussen de bladeren vond hij toch nog een echte schildpad.
Die inspireerde Tiny de downward-facing-duck nogmaals te doen.
Ook Eric Egel vond daar tussen de bladeren een vriendje voor de foto.
We moesten gaan, het was al 4 uur geworden. Onderweg naar buiten zag Qukeltje nog een haan die hij meteen beklom. “Kom Qukeltje!” maar luisteren doet hij slecht.
Hij is gek op vogels, of het nu hanen, eenden of andere soorten zijn. Zo kwam het dat de eerste die op de foto is gegaan, ook de laatste was die we mee naar huis kregen.
Buiten de poort stonden Kikker en Eenhoorn op ons te wachten. “Wij zijn maar vast hier gaan staan.” zei Eenhoorn. “We hadden nog geen moment samen doorgebracht. Die anderen trekken wel veel aandacht.”
Daar had ze een punt. Het was een hele drukke dag geworden met alle andere beesten erbij. Nu ze allemaal weer in de rug- en jaszak zaten, genoten we even met zijn drieën van de ondergaande zon.
Onderweg naar huis hebben we toch Tiny er nog even bijgehaald. “Kijk jongen, je maakt je soms druk om dat je langzaam bent. Maar in onze wereld worden we soms juist gemaand om wat langzamer aan te doen.”
Tiny was dankbaar voor de opmerking en knuffelde even de pop aan de kant van de weg. Of probeerde hij hier het petje af te pakken voor de schildloze schilpad?
De laatste die zich nog even kwam roeren was Rupsje Rakus. “Ik ben nog niet op de foto gezet!” riep hij verontwaardigd. Hij had wel gelijk, maar daar konden we niks aan doen. Er zijn deze tijd van het jaar geen rupsen. Ik denk dat we hem binnenkort naar de bieb meenemen. Daar hebben we er vorige week nog 1 gezien. Maar rupsje kreeg er maar geen genoeg van en bleef zeuren. Toen hebben we hem maar op de foto gezet met wat hij ooit nog hoopt te worden.
Thuis aangekomen waren we doodop van alle belevenissen. We wilden eigenlijk vroeg gaan slapen, tot ineens bij het kopjes tellen bleek, dat Miep achter gebleven was. Die was na de groepsfoto bij Sneeuwwitje gaan liggen en had zich verstopt gehouden. “O jee, wat nu? De kinderboerderij is al dicht!” piepte Kikker. “We gaan morgen meteen terug.” zei Eenhoorn. Hopelijk vind Poes, de huiskat van de Oosterhoeve, haar vannacht niet voordat wij haar vinden!”
Hoe de zoektocht naar Miep afloopt lees je in het volgende avontuur.
