De week verliep rustig voor Kikker en Eenhoorn. Nu we voor het eerst weer op de fiets kunnen, ontdek je nét weer andere plekjes. Het Herman Moerkerkeplein sprak hen wel aan. Kikker moest wel bekennen dat zijn buikspieren nog wel wat groot waren vergeleken bij die van de luitspeler.
Ze kletsten samen een tijdje in een waterig lentezonnetje. Fijn hier even uit de wind te zitten.
Daarna beklommen ze samen Dieske, “Dat jongetje met dat ene hoorntje” volgens Kikker.
En Kikker en de nar wisselden samen nog wat grappen uit. Maar veel tijd voor tourisme was er niet.
Want we moesten weer naar de fysio. Appie had net de schriftelijke cursus ‘In Balans’ met succes afgerond en had er zin in.
Hij liet Kikker en Eenhoor een zwaar verzet kiezen. “Druk maar op start.”
Onder het oog van de hamster begon vervolgens de work-out.
Met het ideale lichaam voor ogen deden beiden goed hun best.
Eenhoorn werkte aan de belasting van haar hoorntje.
Kikker trainde zijn buikspieren, maar werd wat te overmoedig.
Waarna Eenhoorn en Appie hem uit zijn benarde positie moesten bevrijden.
Op Vrijdag gingen we in aller vroegte naar de Oosterplas
Door de wolkjes duurde ’t wel even voor de zon kwam.
Voor Kikker en Eenhoorn leek het een eeuwigheid te duren.
Maar uiteindelijk zagen ze voor het eerst de zonsopkomst.
Zoals beloofd gingen we vandaag op de fiets naar het Paleiskwartier. Onderweg waren Kikker en Eenhoorn even afgeleid. “Stel we zouden kindjes krijgen en het een jongentje en een meisje wordt, hoe zouden ze dan heten?”
Anne en Max vonden ze wel leuk klinken.
We kwamen aan bij het Willemsplein waar een hele rij scooters stond. Daar wilden ze wel op!. Vond ik niet zo’n goed idee, maar even een foto op de fiets omdat we voor het eerst tot hier waren, moet kunnen.
Het kon niet anders dan dat de beschilderde containers door Eric van Boxtel hun aandacht trokken.
Ze lazen de poezie die erop stond. Kikker deed net of hij begreep wat de kunstenaar bedoeld heeft.
Het gedicht ‘Breekbaar’ greep vooral Eenhoorn erg aan.
We gingen door. Ik had beloofd om voor Jeanine Vloemans de Paleisbrug te fotograferen. We staken over en kwamen bij de brug. Nadat ik de foto’s had gemaakt voor de kunstenares, gunde ik Kikker en Eenhoorn ook hun moment op de brug. Ze kwamen uit de tas maar keken eerst wat teleurgesteld.
“Is dat nou die versierde liftschacht?” vroeg Kikker. “Ik vind ‘m nogal tegen vallen. Ik snap niet zo goed wat de kunstenaar hiermee bedoeld heeft.”
Ze draaiden zich om en zagen in de verte het Paleiskwartier. “Kijk daar, ze hebben een toren!” riep Kikker verrukt uit “En een bioscoop!”
Bij het omdraaien voor de selfie, werden Kikker’s ogen ineens zo groot als schoteltjes.
“Waauw, kijk eens in díe liftschacht. Allemaal gekleurd riet!” Ja, als je een kikker ergens mee kan blijmaken is het een kunstwerk van gekleurd riet.
Ze gleden samen de trapleuning naar beneden. Kikker hield Eenhoorn goed vast, want ze mocht niet vallen.
Veilig bereikten ze samen de onderste treden van de trap, onderweg genietend van de kleuren.
Eenhoorn liet zich graag met de roze cirkel fotograferen. Dit was haar favoriete stukje van de trap.
Maar ze wilden verder. Op naar het Paleiskwartier, dus werd de trap opnieuw beklommen.
We wilden nog foto’s maken op de brug, maar Kikker had last van de wind. Met moeite hield hij zich overeind.
Die wind weerhield hem er zelfs van om rustig treinen te kijken. Veel te bang om op het spoor te waaien.
Op ’t eind van de brug moest Kikker even gaan liggen. Ik dacht van de spanning, maar hij beweerde “Om zich in te leven in de kunstenaar”
De brug eindigde met een eerste uitzicht over het Paleiskwartier. Kikker vond de huisjes links net op bootjes lijken. Eenhoorn dacht hetzelfde van de huisjes rechts.
Ze zagen vervolgens de Jeroen Boschtoren en het begon Eenhoorn wat te duizelen. Zij houdt niet van hoogtes. “Als ik hier vanaf val breek ik meer dan alleen mijn hoorntje…”
We bestoten daarom de rest van het paleiskwartier een andere keer te doen. En via de Vlijmense weg liepen we terug naar de brug. Het kasteel wat ze hier zagen gaf hen weer nieuwe wooninspiratie.
En zo eindigde dit avontuur weer bij de Paleisbrug. Ze hebben hun Droompaleis vandaag ook nog niet gevonden, maar dat hoeft ook niet. “De jacht is mooier dan de vangst.” citeerde Kikker de beroemde filosoof Rick de Leeuw.
