Dag 4. De dag van de terugreis. Kikker en Eenhoorn waren al vroeg op en hadden hun koffers alweer gepakt. In de lounge overlegden ze even wat ze met de resterende tijd zouden doen. “Even een wandelingetje rond het hotel?”
Pas toen zagen ze voor het eerst hoe groot het hotel wel was waar ze de drie nachten in geslapen hebben. Het paste niet eens helemaal op de foto.
Ze leerden bij de ingang het begroeten in 5 verschillende talen. “Dit moet ik als stadsgids paraat hebben” dacht Kikker.
Nog even zaten ze aan het water, uitkijkend op hun nieuwe lievelingsstad in het buitenland.
Dag van het afscheid. “Het is alsof de stad ook een beetje om ons afscheid huilt.” mompelde Kikker.
Ook nu klaarde het weer gelukkig weer op en trokken we na het uitchecken nog een keertje via de haven de stad in.
We liepen nog eenmaal langs de kermis, waar ze van alle attracties toch de draaimolen het leukste vonden.
Ze passeerden nogmaals het Kanon van Gent
Ook durfden ze het deze keer aan op de bank te gaan zitten die helemaal uit potten, deksels en pannen was gemaakt.
Bij de burcht van Gent overhandigde Kikker mij hem zijn selfiestick. “Maak nog eens een mooi portretje van ons!”
“Deze foto doet het vast goed op de cover van ons vakantie-album” zei hij.
Ook de achterkant van de burcht was fotografisch heel interessant. Kikker had geen spijt van het sjouwen met zijn selfie-stick.
Maar het meeste kunnen ze toch genieten van het klimmen. Alleen begon het nu zo hard te waaien dat ze zich wel heel goed moesten vasthouden.
Het werd tijd om te gaan. Langs bekende en onbekende straatjes liepen we terug om de auto op te halen.
Met onderweg toch nog een paar mooie werken die we ervoor nog niet bekeken hadden.
Op de WC voor het vertrek, kwam Kikker nog oog in oog te staan met ‘Een stadsgids, singing in the rain!’ Tenminste, dat dacht hij dat het was, want de man had tenslotte een paraplu.
“Zingende stadsgids in Den Bosch…” mijmerde hij, “Dat zou misschien wel iets voor mij zijn.”
