De koningsdag begon rustig voor Kikker en Eenhoorn. Veel kopers kwamen er helaas niet naar hun kraampje. Het enige echte goede bod wat ze kregen was op de ketting die ze omhadden. Toen er een bod op henzelf kwam werden ze het kraampje-spelen beu en wilden ze met mij naar buiten voor een ochtendwandeling.
Het geluid van de trommels in de Casinotuin wekte hun aandacht.
Het bleek sambaband Sambastika te zijn die er een optreden gaf
Kikker wil nu zelf ook een trommel. Eenhoorn hoopt dat hij zich bedenkt.
Weer terug thuis deden ze graag mee aan een andere traditie: Oranje tompoucen.
Ze kozen de lekkerste uit en daarna hebben we ze niet meer gehoord. Maar zelf wilden we ook graag naar buiten.
We liepen de stad in waarbij Kikker graag tussen ons in wilde lopen. Eenhoorn zat nog wat te vol van de tompouce en bleef in de tas.
Het was druk in de stad. Zo druk dat we pas een plekje vonden bij het Sint-Janbolwerk. Voor hen een fijne plek om naar de bootjes te kijken.
En natuurlijk moest daar iets bij gedronken worden. De Aperol Spritz en het grote bier maakte dat ze beide weer even vooruit konden.
“Maar niet alleen de keel moet gesmeerd worden!” wist Kikker te vertellen. “Gelukkig heb ik zonnebrand.”
Helaas kon de zonnebrand niet voorkomen dat de drankjes naar hun hoofdjes begonnen te stijgen, evenals het bordje ‘gereserveerd’.
De feestpret duurde echter niet zo lang. Kikker wilde even gaan liggen. “Ik voel me een beetje draaierig.” piepte hij. We zijn toen toch maar op tijd naar huis gegaan.
Later die week zijn ze meegeweest naar een plek waar ik zelf ook nooit eerder kwam. We bezochten de kapel in de Zusters van de Choorstraat.
In dat klooster is ook een museum, waar Kikker en Eenhoorn brutaal genoeg waren om even een groepsfoto met de nonnen te maken.
En zo werd het alweer mei, de maand van de dodenherdenking en het vieren van de vrijheid. Ook al kennen ze zelf geen oorlog, toch stonden Kikker en Eenhoorn 2 minuten stil.
Natuurlijk mochten ze de dag erna op 5 mei mee naar het bevrijdingsfestival op de Pettelaar. De grote tent vonden ze wel spannend en durfden ze niet in, bang om vertrapt te worden of verloren te raken in het publiek.
Gelukkig was er op het terrein ook een familieplein met leuke spelletjes voor de kleintjes.
Ze keken eerst een tijdje toe bij het blikkengooien in de tent waar Unicef stond.
Daarna keken ze toe bij Amnesty bij het maken van de Djenga-toren.
Kikker raakte het toekijken beu en besloot mee te gaan spelen.
Dat ging goed tot Kikker overmoedig werd en de toren in deed storten.
Ze besloten daarna om toch maar wat minder gevaarlijke spelletjes te gaan doen. Kleuren vinden ze altijd leuk.
En ook in de creatieve hoek waar tassen gemaakt konden worden, hielpen ze graag een handje mee.
Omdat ze zo lief waren, mochten ze voor Eenhoorn een sieraad uitzoeken, maar ze vonden beide dat wat ze droegen er mooier uitzag dan wat er te koop was.
Ook een bezoek aan de barbier lieten ze aan zich voorbij gaan al vond Kikker het wel fascinerend de mannen aan het werk te zien met de tondeuse.
Ze hadden wel genoeg gezien en gespeeld en werden moe. Van een afstandje hebben ze nog even in het gras naar de muziek geluisterd.
Voor het naar huis gaan maakten we nog 1 selfie voor de herinnering en zo kijken Kikker en Eenhoorn weer terug op een paar fijne evenementen, maar er volgde nog 1 feestje.
Na een voor Eenhoorn teleurstellend verlopen songfestival, kwam hun weekend toch nog goed. PSV werd kampioen en Kikker is voor PSV.
Kikker had zijn PSV pyjamaatje de hele week aangehouden, omdat hij bezwoer dat het geluk bracht. Tja, je kunt de winnaar nooit ongelijk geven.
Om het te vieren wilden ze nog even een selfie met de winnaars. Eenhoorn keek me aan en snoof: “Mag na de huldiging dat pyjamaatje in de was?”.
