Vorige week tijdens de mannendag met Tiny en Rupsje had Kikker al bedacht dat het museum iets is wat hij het liefst met Eenhoorn naar toe gaat. Het was met het mooie weer van zondag niet moeilijk om haar over te halen om mee te gaan, zodat ze deze keer weer samen op de bus stond te wachten.
Je kan bij het Noordbrabants museum via de zij-ingang op het voorplein komen De deur stond open, dus gingen we er doorheen.
Maar eenmaal op het voorplein besloten Kikker ook nog een keer via de hoofdingang naar binnen te gaan. Je gaat tenslotte maar een keer voor het eerst naar een museum.
Het werk Tilted head, wat op het plein te zien was, deed ze wel even stilstaan. “Hoe groot moet die meneer wel niet geweest zijn, voordat zijn hoofd eraf viel?” dacht Eenhoorn
Binnen brachten we eerst onze jas naar de kluisjes. Kikker en Eenhoorn bedachten dat wonen in een flatje niks voor hun zou zijn. “Doe mij maar een boerderijtje.”
Het interieur sprak hen erg aan. “Wat chique, dat plafond! En wat een mooie open haard!” Ze deden veel inspiratie op voor de inrichting van hun toekomstige woning.
De volgende zaal maakte al evenveel indruk. “Ik wil ook een houten vloer” zei Kikker “en net zoveel schilderijen aan de muur als hier!”
Ze namen even de tijd om te bekijken wat er op de schilderijen stond, maar dat vond Eenhoorn wel een beetje te bloot voor in hun nieuwe huisje.
Weer een stukje verder begon de expositie “Doorkijken”. Kikker en eenhoorn vergaten even hun plannen voor de woning en vergaapten zich aan de kunstwerken.
“Wat hangt hier veel kunst! Zoveel kunnen wij nooit betalen.” zei Kikker. Eenhoorn had gelezen dat het museum deze kunst van een rijke meneer heeft gekregen.
“Misschien moeten we die rijke meneer maar eens gaan ontmoeten!” riep Kikker. “En koopt hij voor in ons boerderijtje ook allemaal schilderijen. Van de krasloten moeten we het de laatste tijd niet hebben.” mopperde hij.
Even vergat hij de geldzorgen. Hij had een kijkdoos gezien, waar hij natuurlijk even binnen wilde gluren. Het blijft toch een nieuwsgierig baasje.
Samen bewonderden daarna ze de naakten. Eenhoorn waardeerde al die mooie mannen wel. Kikker werd er een beetje jaloers op. Zijn contouren zijn toch wat ronder.
Voor het bekijken van de expositie van Abdelkader Benchamma (een naam waar Kikker heel lang op moest oefenen) hebben ze uitgebreid te tijd genomen. “Als jij het maar laat om zelf straks op onze muren te gaan kalken” raadde Eenhoorn de gedachten van Kikker. Die had in zijn hoofd de viltstiftendoos al uit de kast gehaald.
De roze sticker van het museum moest zichtbaar op de kleding worden gedragen. Iets wat Kikker trouw heeft gedaan. Eenhoorn niet, die was van zichzelf al roze genoeg, vond ze. Bovendien heb ik geen kleding aan.
Om de hoek van de grote zaal hingen kleinere werken en werden projecties getoond. En er lagen koptelefoons, met blauwe lampen erop! Dit was de mooiste koptelefoon die ze tot nu toe samen op hebben gehad.
De laatste zaal waar ze binnen liepen betrof de expositie Eart workers requiem/Jubilate. Mooie doeken met ook hele aparte muziek. Ze hebben er niet zoveel meer van meegekregen, want waren allebei moe van het kijken en het verre lopen. Het is ook een heel groot museum. Alleen 1 werk was kikker in het bijzonder opgevallen. “Selfie!”
Eigenlijk hadden we ook nog naar het Designmuseum gewild, maar van de vele meters kunst waren we allemaal zo uitgeput, dat we alleen nog maar wilden zitten. Kikker en Eenhoorn vonden buiten op het plein al meteen een bankje om uit te rusten. We bleven er niet lang en besloten samen nog een drankje te doen in de Korenbrugstraat.
We namen er 2, spraken er ook veel mensen en gingen daarna met wat pijnlijke voetjes naar het station. Bij de Bruna zagen ze de DIY huisjes. “Da’s ook een idee,”zei Eenhoorn. “Een eigen koffie tentje beginnen.”
“Ja, en met de winst op de koffieverkoop, gaan we allemaal schilderijen kopen!” fantaseerde Kikker. “En dan wil ik 1 kamer helemaal vol met naakten. Van jou!” Een opmerking die Eenhoorn wel kon waarderen.
En zo eindigde een mooie dag in romantische sferen. Het voelt als vanouds om weer die ontspannende momenten samen te kunnen beleven. De voetjes voelen ook, niet als vanouds, maar wat pijnlijk na zo’n dag. Alsof er bij elke stap iemand bovenop staat. Komende dagen weer wat rustiger aandoen, alleen veel tijd hebben we er niet voor. We moeten vandaag weer naar het ziekenhuis voor controle bij de orthopeed. Daar zal vast wel weer een nieuw avontuur uitrollen.
