Het eerste wat we na de kerstvakantie deden was een extra bezoekje aan het ziekenhuis brengen. We moesten door de dokter te laten bekijken of de ontsteking iets was om ons zorgen over te maken. Daarvoor stonden we op tijd klaar voor de taxi. Maar die kwam alsmaar niet. We moesten zo lang wachten dat we al spinnenwebben zagen ontstaan.
Onze 2 kleine vrienden kunnen niet goed tegen wachten en zoeken dan altijd iets om op te klimmen.
Thuis wilden ze eerst achterop de fiets.
En in het ziekenhuis wilden ze meteen meerijden op de rolstoel. Gelukkig waren we snel klaar en was de uitslag positief, zodat we samen om het te vieren nog iets gingen drinken in de restauratie.
Maar dat lukte pas nadat Kikker met elke kikker op de foto was gegaan die hij onderweg tegenkwam. En dat zijn er veel in het JBZ
In de restauratie hielden Kikker en Eenhoorn zichzelf bezig met het spotten van ambulances, maar ze zagen er geen.
Dat kwam ook omdat ze zich net omdraaiden toen er eentje voorbijkwam
Lang treurden ze er niet om. Ze vergaten al snel wat er buiten gebeurden en hadden alleen nog oog voor elkaar.
Het is al zover dat ze samen beginnen te fantaseren over waar ze later samen willen gaan wonen. In het bos blijven of willen ze straks misschien toch een boerderijtje kopen?
Dankbaar voor de goede uitslag hebben we samen bij Maria nog een kaarsje aangestoken en hebben Kikker en Eenhoorn nog een meditatief moment in de kapel doorgebracht.
Voor eventjes waren ze rustig.
We hadden ze vanwege hun schilderkunsten beloofd even te oriënteren op expositie-mogelijkheden, maar die ruimte was nog niet klaar voor een nieuwe tentoonstelling.
En de expo die er wel was over 750 jaar zorg en welzijn vonden ze saai. Veel teveel tekst voor hen. Behalve af en toe een kook- of stripboek houden ze niet zo van lezen.
Wat ze daarna allemaal in de vitrines zagen was voor de 2 kleintjes véél interessanter dan al die teksten.
Voor Kikker was met name de Oeteldonk tentoonstelling een feest van herkenning. Liefst was hij er gebleven.
“Kom Kikker, we gaan naar de uitgang. De taxi is besteld.” Schoorvoetend en met veel tegenzin kwam hij mee. Pas toen we nog even een foto van ze maakten bij de uitgang klaarde zijn humeur wat op en kon hij weer lachen.
