In het avontuur van vorige week, had Kikker al bedacht dat het leuk zou zijn om Wittie mee naar de Uilenburg te nemen. Wittie is de uil van het Beestenbosch. Zijn naam is afgeleid van “Wè Wittie Toch Veul”. Maar dit uiltje weet niet zoveel, die wil vooral overdag alleen maar slapen. Toen de bus wat langer wegbleef, dacht hij meteen “Even een uiltje knappen!” Maar Kikker ging naast hem zitten en hield hem wakker tot de bus kwam.
Nee, hij is niet de snuggerste. In de bus riep hij meteen “Ik zie niks! Dat komt omdat ik een nachtdier ben!” Maar hij was gewoon te klein om naar buiten te kijken. Voor de zekerheid hebben we hem maar op een invaliedestoel gezet. Daar kreeg hij al meteen kleine oogjes.
“Ga maar slapen, we maken je in de Uilenburg wel wakker.” zeiden Kikker en Eenhoorn
Aangekomen in de stad zagen Kikker en Eenhoorn iets nieuws. “Wat een groot zebrapad!” riep Kikker. “Zullen we gaan rennen wie het eerst aan de overkant is?”
Dat vond ik geen goed idee, ik zou ze nooit bij hebben kunnen houden, want loop nog steeds met een kruk. Om op de tegels te blijven moest ik grote stappen nemen.
Dat was wel een goede oefening. Stap voor stap liepen we over de tegels. Toen we omkeken leek de draak al heel klein in de verte.
Een stukje verder op de Stationsweg kwamen we bij het beeld van twee bokspringende kinderen. Nou dan weet je het wel. Dan willen Kikker en Eenhoorn weer klimmen.
Ook Eenhoorn wordt de laatste tijd steeds minder bang om te vallen, maar koos toch er voor om op het laagste beeldje te blijven. “Hé maak eens een selfie!” riep Kikker
Wittie was wakker geworden van hun geschreeuw. “Zeg, gaan we nog naar de Uilenburg?” vroeg hij ongeduldig. “Daarom haddden jullie mij toch meegenomen?” Hij had wel gelijk. Ze waren weer teveel aan het treuzelen.
Kikker en Eenhoorn renden weer verder maar twijfelden op het eind toch nog even of ze naar links of naar rechts moesten. Gelukkig wist Kikker nog dat hij voor de Uilenburg de rechter afslag moest nemen.
Moe van de laatste sprint wilden ze nog even rusten op het bankje. “Hier is plaats voor iedereen staat er, zullen we zitten?” Vroeg Kikker. “Maar ik zie geen Kikkers en Eenhoorns” zei Eenhoorn “En Wittie is al zo ongeduldig.”
Daar had ze wel gelijk in. Samen met Wittie gingen ze op het muurtje zitten en toonden hem dat ze aan de overkant van het water in de Uilenburg zouden zijn. We hoeven nu alleen nog maar de brug over.
Op de brug bleven ze even staan om over het water te kijken. “Vorige week konden we door de mist niets zien, weet je nog? Maar nu zien we al veel meer van de Dommel”. Bij het horen van het woordje Dommel, kreeg Wittie meteen weer slaap. “Even nog een uiltje knappen.” sprak hij en ging er even bij liggen.
Daar waren Kikker en Eenhoorn het echter niet mee eens. “Kom op, we doen dit speciaal voor jou. Nu niet gaan slapen!”
Met een beetje tegenzin liep hij mee door, totdat ze om de hoek kwamen van de Sint Jansstraat. “Jaah, de Uilenburg! We zijn er. Selfie!!” riep hij en draaide zich om. Alle slaap was ineens verdwenen uit de ogen van Wittie.
Bij het beeldje van Zoete Lieve Gerritje, werd hij weer enthousiast. “Selfie!” riep hij weer en draaide zich weer om naar de camera. Van Zoete Lieve Gerritje heeft hij niets gezien.
Deze keer was ons eindpunt café de Uilenburg. Ja als ze zo’n jongen meeneemt dan wil je het ook in stijl afsluiten en dat werd gewaardeerd. “Selfie!” klonk het weer.
Kikker en Eenhoorn wilden wel iets drinken. Ze bestelden ze iets wat zij daarvoor nog niet geproefd hadden. Uiltje was moe van alle selfies en ging weer een uiltje knappen.
Hij is alleen nog even wakker geworden omdat we naar de WC moesten en zelfs daar klonkt het weer. “Selfie!”. Op de terugweg naar het station gingen we nog heel even langs de Primera om ons winnende kraslot te verzilveren.
Daar aangekomen keken Kikker en Eenhoorn hun ogen uit. “Wat veel boekjes! Hier wil ik wel blijven!” riep Eenhoorn verrukt. Ik zei hen dat we hier zeker vaker naar teruggaan. Bij Guido en Maaike is het altijd gezellig.
Toen we weer terug over de brug liepen, viel het Eenhoorn op dat het lampje kapot was. Ze probeerde zelf nog wat bij te lichten, maar haar eigen lampje was niet krachtig genoeg bij daglicht.
Ook Kikker, die even naast haar kwam staan, wist niet goed wat te doen. “Die lampjes zijn veel te hoog vanuit mijn kikkerperspectief. Daarvoor is een hoogwerker nodig. Laten we maar naar de bus gaan, die vertrekt zo.”
In de bus zochten ze een plekje bij het raam, zodat ze alledrie naar buiten konden kijken. Ze zagen dat het nog een paar minuten duurde voordat de bus zou vertrekken.
Toen Wittie doorkreeg hoelang het dan zou duren voor we thuis waren, draaide hij zich weer om. “Mag ik nog even een uiltje knappen? Ik ben tenslotte een nachtdier.”
We hebben hem het hele stuk naar huis maar laten slapen. Wellicht dat hij de volgende keer een keertje in de avond mee gaat. Dan kan hij beter zien en hopelijk ook beter wakker blijven.
