Afgelopen week was er een heel feestelijk moment voor Kikker en Eenhoorn, want ze hadden uitgerekend dat ze al 100 dagen samen waren. Voor hen was dat een reden om ook eens na te denken over hun toekomst. Ze willen zeker gaan trouwen, maar denken er intussen ook aan om een boerderijtje te kopen.
Maar toen ze maandag meegingen en uitstapten bij het tanken schrok Kikker wel van de benzineprijzen.
“Moet ie echt helemaal vol?” vroeg hij. “Straks is het geld op en kunnen we geen boerderijtje meer kopen.”
Vervolgens thuis aangekomen hebben ze meteen gekeken hoeveel ze in kas hadden, maar dat bleek toch een beetje tegen te vallen. De dropkoersen blijken buiten het Beestenbosch namelijk niet zo hoog te zijn.
“Misschien moeten we de personal trainer Appie af gaan zeggen” opperde Eenhoorn.
“Een goed idee.” vond Kikker. “Want vanaf het moment dat Appie de ene schriftelijke cursus na de andere is gaan volgen en steeds meer certificaten aan de muur heeft hangen, is hij per uur wel heel duur geworden.”
Het werd Valentijnsdag en voor even vergaten ze hun geldzorgen en dachten ze alleen aan de liefde voor elkaar.
Maar een dagje later bij de Kruidvat werd hun wens opnieuw aangewakkerd door de woonmagazines die ze daar zagen.
“Het hoeft geen nieuw boederijtje te zijn.” bedacht Eenhoorn. “Hier een klein stukje verder zit een kringloopwinkel. Misschien kunnen we daar een tweedehands boerderijtje kopen.”
Zo liepen ze hoopvol verder naar Wijkplein Oost waar kringloopwinkel ‘De Kleine Beurs’ gevestigd is.
Het eerste huisje wat ze zagen vonden ze op zich wel tof, maar wat klein en toch meer iets voor kabouters.
Iets verderop zagen ze een heel ander ontwerp. “Ik vind dit ook wel iets voor ons.” probeerde Kikker.
“Ik vind het niks!” protesteerde Eenhoorn. “Veel teveel trappen en hoe wil je hier onze schilderijtjes ophangen?”
Daar had Eenhoorn wel een punt, want ze willen graag veel kunst aan de muur en dan is zo’n piramide niet echt heel praktisch. “Ik wil onze kunst wel netter ophangen dan hier!” zei Kikker toen ze de kamer ernaast binnenliepen.
“Zullen we deze voor Bunny kopen?” vroeg Kikker in de kamer daarnaast. “Dan kan ze haar telefoon inlijsten!” Eenhoorn vond de kleur wel mooi. “Ik zou er wel een carnavalspakje van kunnen maken” bedacht ze.
Ja zo’n kringloopwinkel brengt je vaak op ideëen voor spullen die je helemaal niet nodig hebt. En het werd vervolgens nog erger toen ze de volgende kamer binnen liepen.
Dit was de kamer waar Eenhoorn het meest blij van werd. “Wat veel boekjes!”. Zoals we weten is Eenhoorn gek op boeken. Kikker was minder enthousiast.
Eenhoorn liet zich welwillig een verhaal voorlezen door het beertje wat in de kast stond, maar Kikker had geen geduld om het hele verhaal af te luisteren.
Hij klom op de kast waar hij een soortgenoot zag staan. “Ik zou een baantje als boekensteun kunnen nemen. Zo kan ik zelf sparen voor het boerderijtje”
Hij vroeg zich af op welke zijde hij het werk het langste vol kon houden, links of rechts. Maar al na 5 minuten was hij al moe van het werk. “Ik krijg last van mijn rug hier!”
“Nee, dan kan ik een beter verhalen-verteller worden, daar ben ik beter in” dacht Kikker en in zijn hoofd typte hij een liefdesgedicht voor Eenhoorn
De eerste oriëntatie op het nieuwe huis was nog niet meteen geslaagd, maar we hebben wel een kunstboek gekocht om inspiratie op te doen.
Buiten aangekomen bedachten ze zich dat met hun creativiteit en de juiste bouwstenen het mogelijk moet zijn om later zelf hun eigen huis te ontwerpen. “Zullen we morgen verder zoeken?” vroeg Kikker. “Ik heb best trek gekregen van al dat huizen zoeken.”
Zo gezegd zo gedaan. Onderweg naar huis haalden ze wat te eten maar stonden meteen weer voor een nieuw dilemma. We weten nu dat we het liefst een boerderij willen, maar wat voor een boerderij gaat het worden. Een normale boerderij, een paprikaboerderij of een truffelboerderij? We gaan het in een volgend avontuur vast te weten komen.
