Kikker en Eenhoorn nemen graag andere dieren mee uit het Beestenbosch op avontuur. Deze keer mocht Appie Hamster mee. Appie was de vorige keer zo geschrokken van zijn bezoek aan de supermarkt (“Eten ze hier hamsters?”), dat Kikker hem dat uitje wel gunde. Maar omdat Appie het vertrouwen in de mensen kwijt was geraakt, durfde hij niet meer alleen. Daarom mocht hij een vriendje meenemen en dat werd zijn cavia-maatje Wilfred Guinee.
Zo zaten die twee samen naast elkaar op de bus te wachten, terwijl Kikker en Eenhoorn in de jaszak bleven.
En ook in de bus wilden ze naast elkaar zitten. Wilfred wilde op het knopje drukken. Appie gunde hem dat wel.
We stapten uit op de Hertog Hendriksingel, waar we het vorige avontuur met de buren ingestapt waren. “Nu nemen wij het avontuur weer over, hoor!” zeiden Kikker en Eenhoorn. “Wij zijn hier ook nog nooit geweest.” Meteen renden Kikker en Eenhoorn naar een standbeeld wat ze al vanuit de bus had gezien.
“Kom Kikker, laten we riddertje en paardje spelen. Ik ben het paard!” Kikker speelde het spel eventjes mee.
Maar hij raakte snel verveeld, wilde nog wel een selfie maken en dan doorlopen, want Kikker had een missie.
Hij wilde namelijk vandaag op zoek naar de Sint-Jan om te bekijken of alle dieren van het Beestenbosch er wel in zou kunnen als ze straks gaan trouwen. Kikker had uitgezocht dat ze dan over de loopbrug moesten bij de parkeergarage.
Maar bij het begin van de loopbrug was Eenhoorn meteen weer afgeleid. Deze keer door het beeld van Tom l’Istelle wat daar stond. “Mijn profiel is mooier nietwaar?” zei ze. “Kikker gaf haar gelijk en kwam erbij staan.”
Maar omdat hij zo op de camera gericht was, ontging hem helemaal wat er achter hen allemaal gebeurde. Daar kwam een meisje aangevlogen waarvan haar papa vast ook wel een mooie foto heeft gemaakt.
Maar Kikker was vandaag zo bezig met zijn selfies, dat hem wel meer ontging. Hij heeft het hele beeld in het water niet gezien. Als er achter hem echt iemand verdronken zou zijn, had hij het zeker ook gemist.
Toen ze de brug over waren en binnen de stadsmuur waren aangekomen, vertelde Kikker waarom hij zo’n haast had. “Ik wil samen met jou de Sint-Jan zoeken, om te kijken of hij groot genoeg is voor onze bruiloft.”
Maar Kikker en Eenhoorn, zouden Kikker en Eenhoorn niet zijn, als ze onderweg niet door alles afgeleid zouden raken. Want ze wilden eerst nog diefje-met-verlos spelen, al had Kikker geen sleuteltje bij zich.
Eenhoorn wilde in de Casinotuin met Tweehoorn op de foto, die ze nog kende van de muurschildering in de Jeroen Boschtuin. “Mijn profiel is mooier nietwaar?” vroeg ze weer aan Kikker.
Kikker gaf haar opnieuw gelijk, al vond hij de Tweehoorn ook niet lelijk van opzij. Zelf klom hij op een van de twee stenen kikkers in de Casinotuin. “Mijn profiel is mooier nietwaar?” grapte hij naar Eenhoorn.
Een stukje verder in de Cavaleriestraat, nam hij uitgebreid de tijd voor een selfie met misschien wel de beroemdste kikker van Den Bosch.
Van alle hoeken liet hij zich ermee fotograferen. “Mijn profiel is….” wilde hij beginnen, maar Eenhoorn hoorde de vraag niet meer. “Kijk, daar!!” riep ze en rende door.
Kikker zag het toen ook. Ze hadden de Sint-Jan gevonden! Meteen klommen ze op het beeld voor het theater en werden allebei dol van blijdschap. “Daar staat hij en wat is hij groot!”
Eenhoorn maakte een sprong van vreugde.
Maar ze verloor daardoor haar evenwicht en was ineens weer op de grond terechtgekomen. Kikker klom gauw ook omlaag en wat hij daar zag deed hem verstijven van de schrik.
Ongerust keek Kikker haar aan. Op de plek waar daarvoor nog haar hoorntje zat, was nu een groot gat te zien. “Doet het pijn?”vroeg hij bezorgd. “Nee dat niet maar ik ben mijn hoorntje kwijt. Ik weet niet waar hij ligt.” piepte Eenhoorn
“We zullen hem vinden!” zei Kikker. “We gaan hier niet weg voor we het gevonden hebben.” En zo zochten ze een kwartier lang naar het hoorntje. Uiteindelijk vonden ze het tussen de stenen, meters van het beeld vandaan.
Met het hoorntje in de zak passeerden we de Sint-Jan. “Wat groot he, hier passen we makkelijk allemaal in.” zei Kikker. “Maar die bruiloft wil ik nu uitstellen.” jammerde Eenhoorn. “Ik kan zo toch niet op de foto?”
We namen even toevlucht in de Palm, waar Kikker probeerde of het hoorntje nog paste. “Dat krijgen we wel gefixed hoor!” zei hij
“En ook zonder hoorntje vind ik je knap en wil ik nog steeds met je trouwen!” probeerde hij haar op te beuren. “Maar ik wíl geen ‘Geen-hoorntje’ zijn!” huilde ze. “Iedereen heeft nu een mooier profiel dan ik!” Eenhoorn was ontroostbaar. Niets wat Kikker zei of deed kon haar op dit moment vrolijk maken.
Zelfs niet toen Kikker voor haar nog op de bar heeft staan dansen. “Doe geen moeite Kikker, laten we naar het station gaan. Ik heb ’n beetje hoofdpijn en wil naar huis.”
Dat was best nog een eind lopen. Halverwege pauzeerden we nog even, maar ook haar favoriete fruitbiertje kon voor Eenhoorn deze slechte dag niet meer goedmaken.
“Maar hoe is het intussen met Wilfred en Appie gegaan?” zul je denken. Nou die hadden het ook niet getroffen vandaag. Want in de binnenstad passeerden we restaurant Nom Nom. Een leuke naam maar voor de twee vrienden een shock.
“WAT? Eten ze hier nu cavia’s of hamsters?”
Ze durfden het allebei binnen niet te gaan vragen. Om een beetje bij te komen van de schrik hebben ze even een plekje gezocht in de Uilenburg waar geen restaurant zit en hebben daar op ons gewacht.
Thuis aangekomen, zijn we meteen voor Eenhoorn aan de slag gegaan. Kikker had al lijm gevonden, maar gezien zijn plak-kwaliteiten met de Jumbo plaatjes, heb ik hem maar aangeboden het hoorntje weer vast te lijmen.
En over Jumbo-plaatjes gesproken: Daarvan lag een envelop met een hele stapel op de deurmat toen we thuis kwamen. Toen Eenhoorn die zag, kon ze voor het eerst sinds de val weer een beetje lachen.
Hat zal vast wel goed met haar komen. Ze heeft aan mij gezien dat het weliswaar tijd kost om van een breuk te genezen, maar ook dat het stapje voor stapje beter zal gaan. En eenhoorns helen snel. Het gips mag er vandaag al af.
