De lente komt eraan. Voor Kikker en Eenhoorn reden voor een wandelingetje naar de Oosterplas. Kikker kon de bij maar moeilijk met rust laten. Want het blijft tenslotte blijft een kikker.
Dankzij een wandelafspraak bereikten we helemaal het einde van de Oosterplas. Dat was een foto waard.
Maar niet te lang, want de hond had hun al geroken en ze moesten nog verder werken aan de carnavalspakjes.
Het bananenpak van Kikker was al bijna klaar.
En ook het varkenskostuum van Eenhoorn begon beter te passen.
Maar nu wilde ook Tiny verkleed meegaan. Als Leonardo, zijn held.
Daarvoor wilde hij wel eerst zijn koprol goed oefenen. En zo ging hij aan het werk om zijn Ninja-skills te bekwamen.
Met de juiste mentale voorbereiding.
Bepalen van het juiste moment.
Het hebben van de juiste volharding
Werken aan de juiste timing.
Perfectioneren van de juiste landing.
En hopen op de juiste hulp.
Daags voor het feest gingen Kikker en Eenhoorn nog even de stad in.
En zo te zien waren ze niet de enigen met dat idee.
Want overal in de stad zagen ze de kleuren en groepjes mensen.
Er ontstond een spontane ontmoeting tussen Kikker de Kikvorschen in de stad.
Met oog op de bruiloft hebben ze een koets uitgekozen. De meneer weet nog niet dat hij er ook bij hoort.
Voor de intocht begon wilde Kikker nog een bodempje leggen. (Alleen mini M&M’s anders past zijn pak niet.)
In polonaise gingen ze van huis voor de intocht van de prins. Dat viel voor Kikker nog niet mee als banaan.
Bij de brug probeerden ze iets van de intocht te zien van de prins. Kikker probeerde recht overeind te komen maar dat mislukte.
Geen van onze vier vrienden heeft er een prins kunnen waarnemen, maar Eenhoorn zag wel wat anders in de verte.
Ze had zichzelf met Kikker op het bord gezien van Lidwien waar ze ooit op visite waren geweest en op het paard hadden mogen zitten. En die Lidwien en haar vriendin waren verkleed als Eenhoorns! Ze móést ermee op de foto!
Later die zondag begon Kikker last van zijn bananenpak te krijgen. Het knelde, hij kon niet staan, geen hendjes de lucht in doen.
Eenhoorn had met hem te doen en gunde hem op maandag haar pak. “Hier Kikker, trek maar aan. Ik verkleed me wel als Eenhoorn, net als Lidwien.”
En dat bleek een succes. Veel vrijer dan de dag ervoor, genoot Kikker van de optocht. Het thema “Om te zoene” was hen op het lijf geschreven.
Wij hadden zelf ook geen last van het thema. Er is veel afgekust die dag.
Zo bekeken ze het einde van de optocht en zochten contact met ieder die erin mee liep. Kikker groette nogmaals de Kikvorschen.
En Eenhoorn wilde persé met een paard uit de presidentiele garde op de foto.
Binnen bij het Warm Onthaal lieten ze het feest voor wat het was en besloten een beetje op tijd naar huis te gaan. Vooral vanwege Tiny.
Want nadat hij aan de rode port had geroken, begon hij te lallen. En vooral vanwege zijn wapenbezit, durfden we geen risico met hem te nemen.
Dinsdag, de laatste carnavalsdag, begon zoals de vorige eindigde. Zoenend. Deze keer op de Oetel Kiss Cam.
Ze kregen de smaak te pakken en grepen vervolgens elke wagen aan om het thema uit te beelden.
Van alle hoeken lieten ze zich vervolgens op de Markt met de Knillis vastleggen
Ik besloot nog even naar de Palm te gaan. Ze kenden het café niet terug, maar de bar beviel Kikker wel. Nu het nog rustig was durfden ze wel even erop te gaan zitten.
Met Tessa was het selfie maken begonnen.
Daarna eerst met Fred en Ilona
Vervolgens met Stephan en Mara
Met Priscilla, Martijn en Marjolein.
Nadat ze Matthijs hadden ontmoet werd Kikker helemaal enthousiast.
De 4 liepen polonaise over de bar. En toen was daar een echt biertje!
De drie mannen dronken het samen meteen op. Dat was 1 biertje teveel.
Kikker wilde gaan zingen en bij Rupsje begon het te draaien. Tiny zei dat ie dubbel zag, maar zijn bandana zat gewoon niet goed. Voor het weer mis zou gaan zoals die zondag in de Uilenburg, zijn we verstandig geworden en maar naar huis gegaan. Wat leuk is moet leuk blijven. En het was ‘om te zoene’!
