Kikker en Eenhoorn hadden de kerstdagen vooral binnen doorgebracht. De spelletjesavond met de buren was niet zo’n succes. Mevrouw de Haas had vrijwel meteen gewonnen terwijl haar man Tiny Tempo (de schildpad) pas net op het eerste vakje was gekomen. De stemming werd er niet beter door en buren gingen wat eerder naar huis dan gehoopt.
Daarna had Kikker de rest van de avond besteed met het scrollen op de telefoon, op zoek naar mooie plaatjes van andere kikkers. Dankzij de schilderijen van Thea Pigmans werd hij op zijn wenken bediend. Maar daardoor had hij nu last van zijn rug gekregen.
Eenhoorn hielp hem er met een massage snel vanaf zodat ze weer naar buiten konden.
Ik vroeg hen waar ze heen wilden gaan. “De kinderboerderij!” riepen ze in koor. Een goed idee, vond ik. Voor mij een goede afstand om te testen hoe lang ik het met krukken zou volhouden, nu ik 50% mag belasten. De heenweg duurde een half uur, zodat we nog maar een goed half uurtje konden blijven voor ze dicht gingen.
Dat was genoeg om met een grote kabouter op de foto te gaan “Da’s geen kabouter maar een reus!” zei Kikker. Meteen daarna renden ze verder over de brug op zoek naar waar het geluid vandaan kwam.
Dat geluid bleek van de kooi te komen waar de kerstkalkoen net aan het vieren was dat hij de kerst overleefd had
Eerst zagen ze alleen de kippen in de kooi, maar even later kwam de kalkoen zelf ook polshoogte nemen.
De 2 vielen bij meer vogeltjes in de smaak. Ook de zebravinkjes waren niet bang van hen en kwamen nieuwsgierig naar de bezoekers toe. Maar we moesten door want om 12 uur ging de boerderij sluiten.
Bij de actie die Kikker en Eenhoorn bij hun vorige avontuur hadden bedacht om schilderijen te verloten, hadden ze de winnaars ook een ezel erbij beloofd. “Zullen we deze erbij doen?” vroegen ze ondeugend. Grappenmakers zijn het.
Met zoveel gezelligheid vliegt de tijd helaas om. Toen ik vroeg of ze voor het sluiten nog speciale wensen hadden, wist ik eigenlijk al wat er ging komen.
Ze wilden samen met de boomkikker op de foto die ze al van ver hadden zien hangen.
En natuurlijk weer met een kerstman, alhoewel Sneeuwwitje wel even kwam kijken wat de bedoeling was.
Eigenlijk was het tijd om te gaan, maar toen de mevrouw van de kinderboerderij zag hoeveel plezier we hadden, mochten we nog even blijven tot ze klaar was met dieren voeren. Wat een verrassing. “Kom!” riep Eenhoorn naar Kikker.
Eenhoorn had iets gezien en ze was deze keer veel sneller naar boven geklauterd dan Kikker. “Kijk hier Kikker!”
Eenhoorn had de kikker in de boom sneller gezien dan Kikker zelf. En vergeleken met haar klimtempo leek Kikker wel op buurman de schildpad van gisterenavond.
Nog steeds was de tijd niet om, zodat ze nog even hebben mogen meezingen met het kabouterkoor. Ook wilden ze nog even terug naar de vogeltjes. Maar die hadden net eten gekregen en bleven nu weg.
Het was ook wel mooi geweest nu. Ik had zelf de krukken weer nodig want we moesten het hele stuk ook weer terug naar huis. Maar we keken alledrie weer terug op een bijzonder geslaagde morgen!
