We gingen gisteren voor het eerst sinds de beenbreuk weer eens zelf op visite. Kikker en Eenhoorn waren uitgenodigd en konden niet wachten kennis te maken. “Kom we gaan met de rolstoel.” zei Kikker. “Dan zijn we sneller!” Ik vertelde hem dat ik de rolstoel niet meer wil gebruiken nu ik met 1 kruk mag lopen. Morgen gaat ie terug naar de uitleen. Ze wilden er nog 1x inzitten om afscheid te nemen van het vervoermiddel waarin we ons eerste avontuur beleefden.
We kwamen ruim op tijd aan en het viel op dat er enorme grote vlinders in die straat woonden. Maar Eenhoorn is niet bang van grote beesten, dat hebben we het vorige avontuur wel gezien en ze vloog er meteen op af.
Door het tempo waarin we gelopen hadden, was er nog 10 minuten over om even op de wip te gaan. Dat vond Eenhoorn dan weer wel spannend, want ze is nog steeds bang om te vallen. Kikker hield haar daarom goed vast.
Binnen aangekomen bij Denise (zo heet de vriendin waar we uitgenodigd waren) maakte Kikker en Eenhoorn kennis met het uiltje wat daar woonde. Samen zongen ze een liedje op de piano. En zo begon een muzikale middag.
Want Denise had heel veel ukeleles. Een instrument waar ze allebei graag op wilden spelen. Eenhoorn vond vooral de roze het mooiste.
Door hun plezier in de muziek hadden ze niet eens door waar ze terecht waren gekomen. “Zeg, draai je eens om en kijk eens wat jullie daar zien.” zei ik ze en dat deden ze. Hun mond viel open van verbazing van wat ze toen zagen.
Want voor het eerst maakten ze kennis met de Tuin der lusten van Jheronimus Bosch. “‘Bosch’ zoals in ‘Beestenbosch’?” vroeg Eenhoorn voorzichtig.
“Precies zo.” zei ik hen, waarna ze het schilderij van alle kanten hebben bekeken. Wat is er een hoop te zien op dat schilderij. Ze vergaten helemaal het muziek maken.
Maar de verrassing was nog niet compleet. Want weet je wat Denise nog meer als schilderij in haar huis had?
Een origineel werk van Kikker! Zo trots als een pauw poseerden ze met het schilderij. Dolblij dat het doek samen met een echte Bosch in één ruimte te zien was.
Kikker bleef maar trots naar zijn eigen werk staren, maar dat duurde Eenhoorn wat te lang en ze ging weer verder met het bestuderen van de Tuin de lusten.
Ook Kikker werd weer gegrepen door het meesterwerk van Bosch. Hij kon er uren naar blijven kijken en zag steeds iets nieuws. Maar toen werd hun aandacht weer afgeleid want in de verte klonk ineens muziek.
Denise was zelf achter de piano gaan zitten en speelde “Maple leaf rag” van Scott Joplin. Ze hebben het in hun Spotify playlist gezet, omdat het de rest van de dag in hun hoofd bleef hangen en er niet meer uitging.
“Kijk, bus!” riep Eenhoorn blij. Ze houdt van de bus. Deze was zo klein dat ze er makkelijk op kon springen en niet bang was te vallen. Zij krijgt steeds meer vertrouwen, zo bleek ook al snel door wat er daarna gebeurde.
Want Kikker was ineens nergens meer te bekennen. Hij had zich verscholen voor de salamander die uitdagend op hem af was gekomen.
Eenhoorn is niet eens bang voor grote beesten, laat staan voor zo’n kleintje. Ze trapte het beestje meteen op zijn staart, zodat hij niet weg kon.
Na een kort gevecht droop de salamander af. Pas toen durfde Kikker weer tevoorschijn te komen. “Watje.” fluisterde Eenhoorn hem toe.
Toch was het ook haar niet in de koude kleren gaan zitten en samen zochten ze even steun bij de boekensteunen die ze op de piano hadden zien staan.
Pas nadat ze nog een kort liedje op de ukeleles hadden gespeeld, waren ze weer van de emoties bekomen en klaar om mee naar huis te gaan.
Denise wilde ons naar huis brengen en daar waren we wel blij mee, want we waren best moe van alle avonturen. Onderweg omlaag stopten Kikker en Eenhoorn ineens en ontdekten ze iets wat ze bij aankomst gemist hadden.
Op de muur zagen ze nog een mooi schilderij. “Nog een Bosch!” riep Eenhoorn. “Ja, maar wel met weinig bomen.” lachte Kikker. “Kom laten we weer terug naar ons eigen Beestenbosch gaan.
En dat deden we, voldaan van al het beeld en geluid waar we die middag door verrast waren. De rest van de dag met de muziek van Scott Joplin in ons hoofd.
