Voor ons zelf was het even wat onwennig, zo vroeg in de morgen met de rolstoel taxi voor de DEXA-scan (=botmeting) naar het ziekenhuis. Kikker en Eenhoorn gingen mee, maar zij hadden er de dag van hun leven.
Het begon al bij de binnenkomst. Kikker en Eenhoorn voelden zich zo welkom, dat ze meteen al in bij de entree allerlei plekjes zochten om op de foto te mogen.
Als eerste moesten we een QR code laten printen, een soort van dagticket voor de bezoekjes aan de afdelingen waar we die dag moesten zijn.
Omdat we een hele vroege taxi hadden, moesten we toch nog wel lang wachten voor we aan de beurt waren. Eerst in de restauratie en daarna op de afdeling. Kikker en eenhoorn wachtten geduldig mee, maar ik snap wel dat ze na al dat stilzitten behoefte hadden aan wat beweging.
En eigenlijk was het kunstobject er niet voor bedoeld, maar we konden het ze niet kwalijk nemen dat ze erin klommen.
Omdat ze verder braaf waren geweest en we nog een keer moesten wachten mochten ze een milkshake delen voor dat we weer naar huis gingen.
Ons eerste bezoek aan het ziekenhuis zat erop. Kikker en Eenhoorn keken terug op een geweldige dag. Toen we de dag erna naar de uitslag moesten wilden ze weer mee.
Die dag bestond vooral uit wachten. Eerst was het wachten op de taxi naar het ziekenhuis en daar aangekomen wachten op het gesprek met de arts.
Gelukkig konden Kikker en Eenhoorn zichzelf wat bezighouden.
Maar ook na het gesprek was het weer lang wachten tot de taxi kwam die ons naar huis moest brengen.
En omdat we in de file kwamen, was het zelfs in de taxi lang wachten voor we thuis kwamen. Ook voor Kikker en Eenhoorn was het een lange dag geworden.
De uitslag zelf was niet heel erg positief trouwens: we hebben osteoporose, wat betekent dat de botjes van binnen behoorlijk bros zijn. Vandaar de grote breuk na een kleine val.
Voor Kikker en Eenhoorn klonk de uitslag veel positiever: zij zijn gek op Bros.
