Het begon die zondag met mooie opklaringen. Kikker en Eenhoorn hadden die ochtend de hele tijd binnen gezeten en wilden wel even mee naar de Oosterplas. Hij ligt aan het eind van de straat. Zover waren we op krukken nog niet geweest. Ze keken hun ogen uit over al dat water.
We wilden nog even naar de kinderboerderij, alleen was die net dichtgegaan en konden we de varkentjes al alpaca’s alleen van achter het hek bekijken. Toen het ging hagelen zijn we naar huis gegaan. Hier komen we morgen terug.
Zo gezegd zo gedaan. We namen een omweg, waarna ik eerst even moest rusten. Voor de 2 vrienden was dat niet zo leuk omdat ze vanaf het bankje door de hoge heg het water niet konden zien
Ik wilde hun ongeduld niet op de proef stellen. We gingen snel daarna naar de kinderboerderij en dat was een schot in de roos voor Kikker en Eenhoorn. “Wat een hoop mensen wonen hier die net zo groot zijn als wij!””
Wat hadden die 2 het naar hu zin. De pompoen bij de ingang voelde aan als een heel groot bed waar ze beide uren in hadden kunnen liggen, maar nu werd ik zelf wat ongeduldig. We kwamen tenslotte om naar de beestjes te kijken.
Kikker en Eenhoorn keken daarop vol verwachting uit naar de beestjes, maar de beestjes hadden blijkbaar wat minder aandacht voor Kikker en Eenhoorn
Gelukkig mocht Kikker wel even bij de grote kikker in het kabouterbos op schoot zitten, maar dat duurde niet lang want ze zagen alweer iets anders.
“Mogen we op de tractor?” vroeg Kikker. “Ik wil voorop” riep Eenhoorn. Tja, ik kon het ze niet weigeren.
Na dat ritje was het nog niet genoeg en wilden ze persé nog eenmaal klimmen op de haan bij de ingang.
Ook de dag erna zijn we nog eenmaal naar de Oosterplas gegaan. Maar met het advies van gisteren en de vele natte blaadjes die er lagen zijn we niet veel verder dan de ingang gekomen. Dankzij de poort die openstond, konden Kikker, Eenhoorn en ik even rustig uitkijken over die plas waar we de laatste dagen opnieuw van zijn gaan houden.
