De week na carnaval zijn kikker en Eenhoorn niet zoveel buiten geweest. Want eenmaal op de fiets onderweg, rijd je toch aan veel voorbij. Alleen vorige zondag waren ze even mee naar de Uilenburg.
We kwamen bij het terras van van Puffelen uit, waar Kikker en Eenhoorn afgeleid door de roze en groene kleuren, spontaan in de drakenpoep gingen staan, die verdacht veel naar ontbijtkoek rook.
Later in de week zijn ze even mee geweest naar een opdracht op locatie. Er moest een erfgoedstuk worden gefotografeerd voor een publicatie. Even zijn ze de set opgeweest.
Kikker en Eenhoorn waren onder de indruk van alle apparatuur. “Waarom pak je niet gewoon je telefoon?” vroeg Kikker.
Hij bestudeeerde het object en voor hij er inhoudelijk commentaar op kon geven heb ik ze maar weer snel van de tafel gehaald.
Hoe interessant zo’n studio-setting er ook uit kan zien, zowel Kikker en Eenhoorn als ik fotograferen toch het liefste buiten. Vooral nu de lente zich echt al volop laat zien. Overal in de stad bloeien de krokussen.
Zo stapten we voor een snelle foto even af van de fiets op de Rijnstraat tijdens het naar huis rijden.
En passeerden steeds meer paars en wit in de Casinotuin.
Zaterdag was er tijd om weer eens een wandelingetje te maken. Dat was lang geleden. We begonnen bij de Jeroen Bosch-vogel op de Hekellaan.
Ze namen uitgebreid de tijd om de tekst te lezen, hun favoriete schilderij in het klein te zien en de rare vogel met de bal te bekijken.
We kwamen over de Judaspoort met de verhaaltjes en voor Eenhoorn ze weer begon te lezen, rende Kikker op het geluid af. Hij was nog net op tijd om de ambulance te spotten. “Ja die hebben wij ook één!” riep hij verrukt.
We staken over en keken uit over de Zuidwal en het Bossche Broek. “Zullen we tot het eind van de muur kunnen lopen?” vroeg Kikker. “We kunnen het proberen.”
En zo liepen we vol goede moed over de houten brug. We beseften wel dat we niet heel erg snel gingen.
Maar met Kikker en Eenhoorn erbij, ben je ook veel sneller afgeleid. In dit geval door de korstmossen op de Zuidwal.
Toch kwamen we al vrij snel een eind. Kikker en Eenhoorn keken even om naar waar ze gelopen hadden.
Regelmatig brak de zon door en genoten we van het uitzicht op dit deel van de stad.
Kikker draaide zich om en zei dat hij ook wel eens een keer aan de overkant wilde kijken.
Maar voor deze wandeling was aan deze zijde al genoeg te zien. Hoe die boom zo heeft kunnen groeien verbaasde hen beide.
Bij het gemaal heeft Kikker nog even getracht er beweging in te krijgen, maar zag dat al snel dat kansloos was.
Een stukje verder ontdekten ze bloemetjes die ze voorheen nog niet zagen.
De narcissen op de Parklaan waren nieuw voor hen. Uitgebreid bekeken ze het omgevallen exemplaar.
Fijn weer zo’n wandeling te maken. Om niet te overbelasten rustten we af en toe even. Kikker en Eenhoorn vonden plek onder een boom.
Toen ze een stukje verder liepen keken ze om en zagen vol verbazing waar ze net onder hadden gezeten. “Mogen we terug?”
Ik heb ze er even 5 minuutjes met elkaar laten spelen. De weichselboom leek wel een klimrek voor hen.
Maar wilde wel voorkomen hen voorgoed in de holte van de boom achter te laten.
We kwamen aan op het eind van de Parklaan. De kanonnen boden Kikker en Eenhoorn even een rustplaat en uitzicht vanaf deze kant.
Aan de overkant van het water zagen ze mensen op de Moerasdraak met een kabel over het water gaan. Kikker dacht aan zijn mislukte poging van zojuist om het gemaal in beweging te krijgen en had daardoor niet meer zo’n zin om zelf aan een wieltje te gaan draaien.
We staken over en besloten met de bus naar huis te gaan want we waren al ver gekomen en de telefoon was leeg.
Bij de plaats waar de Dommel langs stroomde keken ze nog even vanuit deze kant naar het gebouw van Essent.
“Nu de carnaval voorbij is, moeten we maar weer eens gaan sparen voor ons nieuwe huisje.” bedacht Kikker. Maar echt haast hebben ze er niet mee. De mooiste avonturen ervaren ze toch buiten.
