We liepen vandaag de stad in om nieuwe schoenen te gaan kopen. De oude kan ik niet aan vanwege de dikke enkel. En de gymschoenen die ik wel aan kan zijn te lelijk geworden. Voor onderweg hadden we nog een afspraak om Jumbo-plaatjes te ruilen. Maar omdat we eerst het avontuur van de vorige dag nog wilden posten, vertrokken we iets te laat. “Kom zei Kikker, we pakken de scooter!” Maar die was kapot en Kikker kon hem niet fixen. Zelfs Eenhoorn niet, dus vervolgden we de reis te voet. De buren Tiny Tempo en Bunny de Haas hadden we ook bij ons gestoken
Tja, en als je dan met die 2 te voet de stad in gaat en langs een weggewaaide poster met twee zoenende varkentjes loopt, dan kun je wel raden wat er gebeurt. We waren meteen weer afgeleid met zijn allen.
Maar ondanks de zoen-pauze kwamen we netjes op tijd aan in de Schilderstraat, waar we de Jumbo-plaatjes wilden gaan ruilen. Kikker en Eenhoorn hadden al hun dubbele plaatjes meegenomen.
We belden aan bij het huisje van Lidwien, (want zo heet de mevrouw waar we de plaatjes mochten ruilen). Voor Kikker en Eenhoorn een eerste kennismaking, maar zelf ken ik Lidwien al veel langer van toen ik nog een ander beroep had. Lidwien kent Kikker en Eenhoorn ook al een tijdje. Ze had er zelfs een foto van op de computer. Eenhoorn werd er een beetje verlegen van zichzelf zo groot zoenend te zien.
Die verlegenheid ging snel voorbij toen ze in de kamer een schommelpaard zagen en ze erop mochten. De buren, die nog in de jaszak zaten, hoorden dat en lieten zich de kans niet ontnemen om erbij te komen zitten.
Eenhoorn hield zich goed vast, maar vond het toch nog eng. “Kom maar tussen ons!” zei Kikker. “Hier zit je safe!” “Heeft u al die sigaretten zelf gerookt?” vroeg Eenhoorn. “Nee hoor, ik maak er kunst mee,” verklaarde Lidwien.
Lidwien en ik gingen de Jumbo-plaatjes ruilen. Daar wilden de buren Tiny en Bunny niet op wachten en zij gingen alvast verder. “We zien jullie straks wel!” riep Tiny. “Ik loop vast vooruit anders hobbel ik er straks weer de hele tijd achteraan.”
Het huisje was niet zo groot maar er was voor Kikker en Eenhoorn enorm veel te zien. Zo hebben ze daar in een paar minuutjes tijd veel van de wereld bekeken. Het waren eerst de eendjes bij de raam die hun aandacht trokken.
Via de dansende Shiva uit Azië naar de kunst uit Afrika is daar maar een kleine stap, zelfs voor Kikker en Eenhoorn. Helaas konden we niet lang blijven, want we wilden nog schoenen kopen en het vrouwtje zat op ons te wachten.
We dankten en namen afscheid van Lidwien en liepen door. Onderweg raakten we maar twee keer afgeleid; eerst toen we omkeken en de muurschildering van de naakte Eva zagen, gebaseerd op de Tuin der Lusten
En een klein stukje verder om de hoek, stopten Kikker en Eenhoorn even toen ze weer zo’n raar wezentje in het water zagen staan. “Die is nog gekker dan dat figuurtje van gisteren bij de bushalte. Eet die nou een been op?”
Aangekomen bij het vrouwtje in Huis73, dronken we even wat perensap en vertelden over het bezoek aan Lidwien van zojuist.
“Ik heb niet zo’n rust om lang te blijven. We moeten nog schoenen kopen.”zei Kikker. “Jij heb nooit rust om lang te blijven.” merkte Eenhoorn terecht op.
We wisten precies wat voor schoenen we wilden. Ze moesten geen pijn doen bij aantrekken, mochten van kleur niet te licht zijn anders worden ze snel vies, moesten makkelijk uit- of wijder kunnen, ook als de voet dikker wordt nog steeds passen, niet te duur zijn en natuurlijk fijn zijn om te lopen. Verder hadden we geen eisen. Maar waar vind je die?
Nou, om precies te zijn bij de allereerste winkel waar we binnen liepen! Helemaal achterin hadden ze wat we zochten. De aardige mevrouw keek niet eens raar op toen Kikker en eenhoorn er mee op de foto wilden.
Onderweg naar buiten had Eenhoorn ook haar favoriete schoen gevonden. “Kijk eens hoe mooi die kleur me staat! Ik hoef er maar 1 hoor!” probeerde ze, maar we moesten haar teleurstellen. Het geld voor schoenen was op.
We hadden wat trek gekregen en besloten een terrasje te pakken en een tosti te eten. Daar aangekomen kwamen we de buren weer tegen, die ook wel zin hadden in een tosti.
Bunny vond vooral de rauwkost erg lekker, Kikker likte de sausbak leeg en Tiny keek (vergeefs) of Eenhoorn nog wat fruitbier voor hem in de fles over had gelaten.
Binnen bij Bar-le-Duc, want daar zaten we, zag Kikker weer ’n kikker om mee op de foto te gaan. Toen hij zag dat er achterin de bar veel meer kikkers wonen, wilde hij er blijven.
De buren liepen alvast naar het station. Op de roltrap ontdekte Tiny dat het hem totaal geen moeite kostte om Bunny bij te houden.
Hij werd zelfs niet eens moe. Ze kwamen dan ook precies tegelijk boven aan en keken uit naar de komst van Kikker en Eenhoorn.
Die kwamen korte tijd later ook aan. Omdat we nog 10 minuten over hadden voordat de bus kwam, was er nog tijd voor een groepsfoto om de dag in de stad mooi af te sluiten.
De bus kwam en in het begin zaten de vier nog braaf op een rijtje, de mannen wilden bij de knop zitten.
Maar omdat er nog 5 minuten over was, konden Kikker en Tiny zich weer niet inhouden en moesten klimmen.
Gelukkig konden Eenhoorn en Bunny hen overhalen om de rest van de rit braaf op de stoel te blijven zitten.
Thuis aangekomen hebben we eerst even gepauzeerd en daarna de nieuwe schoenen aangetrokken. Die pasten zo fijn dat ik nog wel een stukje kon lopen. De zon kwam even door en ik moest toch nog een boodschapje doen bij de AH. Dus het hele clubje wilde weer mee.
We gingen eerst even bij de Action naar binnen en deze keer was het Bunny die zich een hoedje schrok. “Eten ze hier hazen?” Ik legde haar uit dat ze van chocolade zijn.
Kikker en Eenhoorn hadden verderop iets gezien waar ze lang bij hebben staan overleggen. Zoals je weet willen ze later een boerderijtje kopen. Dit zou ’n ideale start zijn.
Eenhoorn heeft me de oren van het hoofd gezeurd of ze die telefoon mocht kopen. “Hoeveel megapixels heeft de camera?” vroeg ze. Toen ik haar vertelde dat er helemaal geen camera opzat, hoefde ze hem niet meer.
Kikker heeft ook niets gekocht. Hij was eerst wel van plan om ook schoenen te kopen, maar toen hij zag dat er al een kikker in woonde, wilde hij er alleen nog maar een foto mee maken. Crocs zijn toch niet zijn merk.
Ook omdat Bunny graag kinderen wil, kochten we voor haar vier kleine chocolade-haasjes. Tiny ging met haar mee op de rolband en genoot ervan weer even snel te zijn als haar. “Ik wil ook een rolband kopen! Of een roltrap!” zei hij hoopvol. Maar die waren daar niet te koop, zelfs geen rolschaatsen. Tiny moest huilen en leek even ontroostbaar.
Om zijn snotneus af te vegen kochten we bij de Kruidvat ernaast zakdoekjes waar zijn naam op stond. Daardoor kon hij weer lachen.
En toen hij de slak om de hoek zag en ik hem vertelde dat dat beest al meer dan een jaar niet verder is gekomen, besefte Tiny dat er altijd beesten zullen zijn die langzamer zijn dan hij en dat langzaam vooruit komen óók vooruit komen is. Zijn humeur klaarde er helemaal van op.
De laatste winkel die we binnen liepen was de Albert Heijn. Ik hoopte er eindelijk de boodschap te kunnen halen waar ik voor ging, maar nu was het Bunny die de boel ophield. Ze smeekte me om wortelen voor haar te kopen. Ik weigerde dat want had net daarvoor al 4 kinderen voor haar gekocht. “Ja maar die moet ik ook voeden!” piepte ze.
Ze heeft nog even geprobeerd zich te verstoppen, om zo de nacht te kunnen blijven. Maar dat is haar niet gelukt.
En zo werd het de langste wandeling die ik sinds de breuk heb kunnen maken. De buren laat ik de volgende keer thuis. Met zo’n heel gezelschap op pad kost teveel tijd, ook al was het super-gezellig met zijn allen. Maar met voor het eerst sinds 3 maanden weer 10000 stappen op de teller (ook al zijn het kleine stapjes): de voetjes en rechterbeen hebben even 2 dagen rust verdiend. En zo blijven de schoenen ook nog even nieuw.
