Vandaag ging het vrouwtje met de bus naar een vriendin. Eenhoorn zat samen met Dino klaar om te zwaaien, maar of het nu door de mist kwam of door iets anders: Ze zagen de bus niet langskomen. Ze hadden hem voor het eerst gemist.
Eenhoorn was er overstuur van, maar Kikker monterde haar snel op. Hij had goed nieuws gekregen op de computer:
“Er is net bericht gekomen dat de reproducties van onze schilderijen klaar zijn. Als we die nu halen zijn we mooi op tijd om die straks naar de winnaars van de loting te sturen. Zullen we ze samen met de bus gaan ophalen?”
Dat was niet tegen dovemans oren en even later stonden we samen te wachten op de bus die gelukkig snel kwam.
Kikker en eenhoorn gingen meteen tegenover me op de stoel zitten. “Maar als er een invalide komt, moeten jullie wel op schoot komen zitten.” Waarschuwde ik hen.
Gelukkig konden ze blijven zitten. Toen we er bijna waren wilde Kikker natuurlijk op het knopje drukken. Omdat hij eerst op de foto wilde waren we er nog bijna te laat voor.
In de fotowinkel haalden we de reproducties op. We mochten er ook nog even rondkijken maar Kikker en Eenhoorn hadden niet zoveel oog voor camera’s. Ze staan liever ervoor dan erachter. Ze vonden alleen de tasjes mooi
Heel lang blijven wilden ze dan ook niet. We hadden nog geen zin om al naar huis te gaan dus besloten we met de bus verder te rijden tot aan het station en dan een met blauwe taxibus verder te gaan.
De grote bus reed voor Eenhoorn veel te hard. Maar Kikker heeft de hele rit uit het raam gekeken. Ik vertelde hen dat ik het vrouwtje daar in dat gebouw met het torentje lang geleden heb ontmoet.
En ook in de kleine bus van de blauwe engelen kroop hij meteen weer voor het raam. “Kijk de overgroot-opa van Draco uit het Beestenbosch!” riep hij.
Het hele stuk heeft hij aan Eenhoorn (die nog steeds niet durfde te kijken) verteld wat hij onderweg allemaal zag.
Herken jij de plekjes hierboven waar we langs zijn gekomen? De laatste 2 herkende Kikker wel van eerdere avonturen.
In de Palm waar een drankje namen, leek het wel feest met al die mensen en lampjes. Ze ontmoetten vele leuke mensen en, al durfden ze het zelf daarvoor niet te vragen, zelfs Emma heeft vandaag bij Kikker en Eenhoorn op de foto gestaan!
Liefst waren we langer gebleven maar de laatste blauwe taxibus kon al om half 5 vertrekken dus moesten we vroeg alweer vertrekken. We waren net op tijd gegaan want we zagen de bus in de verte al aankomen.
Maar de grote bus op het station was helaas net weg dus zijn we samen nog even naar de draak gaan kijken
Toen we weer terug gingen naar de het station werd het al een beetje donker.
Kikker had alweer zin naar buiten te kijken en zolang de bus nog niet reed, durfde ook Eenhoorn, maar behalve zichzelf zag ze niet zoveel.
De terugreis verliep vlotjes. Kikker genoot van alle lampjes die langs flitsten. Alleen toen we thuis aankwamen bleek hij in slaap te zijn gevallen. Het was ook weer een enerverende dag (voor ons alledrie). Maar we hebben de schilderijen nu in huis. Kikker en Eenhoorn kunnen niet wachten ze te gaan versturen. Lees daarover in het volgende avontuur.
