Het was een rustige zondagmorgen in Beestenbosch. De beestjes hadden een gastdocente uitgenodigt voor een yoga-les. Zij was vooral gespecialiseerd in de downward-facing-duck oefening en alle dieren deden enthousiast mee. Alleen Eenhoorn liet deze houding aan zich voorbij gaan, want zij had nog hoofdpijn van haar avontuur van gisteren. Na afloop van de les besloten Kikker, buurman Tiny Tempo en hun vriend Rupsje Rakus om een keer samen de stad in te gaan.
Dus was deze keer de bushalte, waar veel avonturen beginnen, gevuld met 3 kleine groene wezentjes.
En vervolgens zaten de drie amigos gebroederlijk naast elkaar in de bus onderweg naar een nieuw avontuur.
We stapten uit op de Spinhuiswal en wilden oversteken naar het Oranjebastion. Eerst wachtten de drie groene mannetjes nog keurig op het vierde groene mannetje.
Maar aan de overkant aangekomen renden ze weg, want de kanonnen die ze daar hadden gezien vonden ze super-stoer en moesten daarom als eerste beklommen worden.
Net als de gans die daar in het midden van het gras stond. “Met zijn drieën temmen we dat mormel wel.” zei Kikker en ze beklommen daarop het arme beest.
De gans zelf vond het allemaal maar niks dat er zo met hem gesold werd. Hij keek steeds driftiger en schudde hen van zich af. Of was het de wind want ’t waaide hard.
Ze liepen een stukje de Jorisstraat in, waar op de hoek 3 fietsenrekken stonden. Precies genoeg voor een selfie, ook al moesten ze zich door de wind goed vasthouden.
Onderweg naar de wolvenhoek opnieuw 3 beugels om in te klimmen. Deze keer van de container tegenover wooncomplex Bernardus, waar vroeger de PTT nog zat.
Op het Anne Frankplein aangekomen keken ze even vol bewondering naar de vredesduif.
Echter, toen Kikker om het hoekje keek was hij even in de war. “Dit is het Designmuseum waarvan ik al heel veel foto’s op de computer heb gezien. Maar ik wil eigenlijk liever eerst alleen samen met Eenhoorn naar binnen in plaats van met die 2 mannen. Wat zal ik doen?”
Rupsje en Tiny zagen hem staan en haalden hem over om toch even naar binnen te gaan. “Want ze hebben je nu toch al gezien en we zullen niet verder dan de hal gaan. Dan kun jij met je lief binnenkort de exposities gaan bekijken. OK?”
Kikker ging twijfelend accoord en had er al meteen geen spijt meer van. “Joepie, er staat een zandbak in de hal. Komen jullie er ook bij?”
Dat was vragen naar de bekende weg. En zo zaten ze even later ineens in een zandbak op een wel heel onverwachtse plek: Binnen in een museum.
Verderop had Kikker ook iets interessants gezien; een hele grote verrekijker.
Hij tuurde er doorheen en zag allemaal wereldbollen op de kop. Hij snapte niet zo goed wat het allemaal betekende, ook omdat hij niet groot genoeg was om met zijn oortjes bij de koptelefoon te kunnen. “Maar genoeg museum nu. Ik kom hier liever terug met Eenhoorn.”
Ze passeerden de Wolvenhoek en zagen het beeldje van Janus Kiep. Ze móesten met de beroemdheid uit het verleden op de foto.
Daarna was het tijd voor een korte pauze op ’t bankje bij de bushalte. Het bankje had allemaal handjes in mozaiek ingelegd, waardoor ze geïnspireerd werden om even met zijn drieën “En nou die hèndjes de lucht in!” te zingen. Een liedje wat vooral voor rupsje 2x zo hard werken betekent, omdat hij er 4 heeft om de lucht in te steken.
Na het liedje zingen liepen ze verder. Ze staken de Vughterstraat over en passeerden enkele leuk winkeltjes. Voor de deur van Aaf kwamen ze een heeeeeeele lange teckel tegen.
“Hier pas heel Beestenbosch wel op!” zei Rupsje. “Ja, jammer dat de vrouwen er niet bij zijn.” vond Tiny. Kikker beaamde dat, want hij miste Eenhoorn wel.
Maar een klein stukje verder werd hun interesse geprikkeld door de vitrines aan de overkant van de straat. Ze renden erheen.
Van wat ze daar zagen kregen ze rode oortjes. Het winkeltje On top of love, verkocht allerlei pikante kleding en hulpmiddelen om het liefdesleven nog creatiever in te vullen. Met het schaamrood op de kaken draaide Rupsje zich om. “Hier mag ik van Petunia niet naar kijken!” zei hij berouwvol. “Laten we doorlopen!”
Om het hem niet te moeilijk te maken liepen ze verder. “Kom, even een selfie om te laten zien dat het een leuke mannendag is!” riep Kikker voor de Kings barbers.
En zo kwamen ze op het einde van de straat aan bij Bar Miep, waar ze nog eenmaal omdraaiden om te bekijken hoe ver ze deze keer wel gelopen hadden.
“Nog een selfie nu we nog helder uit onze ogen kijken!” opperde Tiny “Want we gaan bier bestellen. Veel bier, het is tenslotte mannendag.”
En dat deden ze. Ze bestelden het grootste glas bier wat ze konden bestellen. “Nou, proost dan maar. Op een geslaagde mannendag!”
Het hele glas ging op, en er werd gezongen en gelald. Op het einde waren ze allemaal toetertje dronken van al het vocht wat ze tot zich hadden genomen. “En we gaan nog niet naar huis! Nog lange niet!” schalde het door de Uilenburg. Hoe moet dat toch aflopen als die straks een vrijgezellenfeest gaan organiseren…
Ik heb ze meegekregen om de schande niet nog groter te maken en in etappes (want wat erin gaat moet er ook weer uit) bereikten we uiteindelijk het station.
Nog behoorlijk onder invloed hield Kikker bij wanneer de bus kwam. “Die komt nog lange niet! Zullen we even een burger scoren?” vroeg hij aan Tiny en Rupsje
De twee anderen vonden dat een prima idee en hebben meteen besteld. Maar maat houden is niet hun sterkste eigenschap. Veel te snel ging de burger naar binnen.
Dat hebben ze geweten in de rit naar huis. Want de dag eindigde zoals hij begon. Met een downward-facing-duck. Morgen heeft niet alleen Eenhoorn hoofdpijn.
