Het was de buren Bunny en Tiny niet ontgaan hoe uitgelaten Kikker en Eenhoorn altijd waren als ze terugkwamen uit de stad. Vandaar dat ze vroegen of ze niet eens een middagje mee mochten. “Natuurlijk!” zei Kikker “Ik leid jullie wel rond.” En zo zaten ze gisterenmiddag ineens met zijn vieren op de bus te wachten.
In de bus hadden Tiny en Bunny al snel een plekje gevonden. Ze waren blij eindelijk ook eens te gaan zien waar Kikker en Eenhoorn altijd over vertelden.
Om ze ook wat van de reis mee te laten krijgen, mocht Bunny in het stoeltje van Eenhoorn zitten, zodat ze samen naar buiten konden kijken.
Ze namen even de tijd voor een paar groepsfoto’s. De eerste op het bankje voor de brug en de 2e in een winkelwagentje na de brug.
Vanuit dat wagentje, konden ze samen heerlijk uitkijken over de Dommel. Kikker vertelde aan de buren dat hier ook de Bosch Parade vaart. Daar weet hij veel vanaf, omdat hij het boek van de Bosch Parade helemaal uitgelezen heeft.
Maar de buren waren niet meegekomen om de hele tijd te luisteren. Ze wilden ook wat zien, dus vroeg Bunny aan Kikker om door te lopen. “Dat boek lezen we thuis wel.” Ze vervolgden hun weg naar de Uilenburg, waar ze ook Wittie den Uil al over hadden horen vertellen.
Daar aangekomen bekeken ze gezamelijk het beeldje van Zoete Lieve Gerritje.
Kikker en Eenhoorn liepen voorop. Tiny had moeite hen bij te houden. Ze zagen in de vitrine een foto van de Markt en besloten daar heen te gaan. Alleen was er een probleem. Ze waren nog nooit op de Markt geweest.
Een stukje verderop sloeg de twijfel toe. “Ik zou rechtsaf kiezen.” zei Eenhoorn, maar ze was niet zeker. “Volgens mij linksaf” zei Kikker al even twijfelend. “Jij wil stadsgids worden.” zuchtte Eenhoorn. “We doen wat jij wilt.”
Dat bleek gelukkig een goede keuze. Ze bereikten het stadhuis op de markt en klommen op het bordes. Daar hadden ze een heerlijk uitzicht over de Markt.
De terrasjes aan de overkant brachten Tiny op een idee. “Zullen we iets gaan drinken?” vroeg hij. Het tempo waarin hij had moeten lopen had hem dorstig gemaakt.
Kikker en Eenhoorn hadden de vraag maar half verstaan. Ze stelden zich voor hoe het zou zijn als ze ooit gaan trouwen. “Dan komen al onze vrienden naar dit stadhuis en moeten we hier ergens de groepsfoto maken.”
Het idee van trouwen maakte dat ze helemaal vergaten dat iedereen op de markt hen daar kon zien. Ze gingen al zoenend helemaal op in elkaar. Dat wordt nog wat met de carnaval. “Oeteldonk, om te zoene.” is het thema dit jaar.
Tiny was nog steeds moe en Bunny wilde er niet op blijven wachten en daarom vroegen ze, of ze niet alvast hier onder naar binnen konden gaan. Dat haalde Kikker en Eenhoorn meteen uit hun roes. “Nee daar mogen wij niet in. Daar worden we veel te vies van!” riep Kikker. “Ik weet een veel betere plek voor ons, maar dat is nog wel een stukje lopen.” Bunny rende vooruit, Tiny sjokte achter hen aan. En zo liepen ze verder. Voor heel even dan.
Want meteen om de hoek schrokken Kikker en Eenhoorn. “Kijk die muurschildering! Dat is een van onze schilderijen die ze na hebben gemaakt! Veel groter dan het origineel.”
En nog een stukje verder was het Kikker die iets zag waardoor hij niet meer verder kon. Toen hij omhoog keek zag hij eerst alleen het hoofd van een kikker.
Maar toen hij omlaag keek, zag hij meer kikkers dan hij ooit daarvoor in zijn leven bij elkaar had gezien. “Kom eens kijken Eenhoorn! Wat dacht je hiervan?” Eenhoorn kwam er schoorvoetend bij staan.
Samen met Kikker bekeken ze alle kikkers achter het raam. Om vervolgens bij een stelletje weer verder te gaan met waar ze bij het stadhuis gebleven waren. Met zoenen dus. En weer vergaten ze de buren even.
Gelukkig niet voor lang. Want ze hadden hen tenslotte beloofd de stad te laten zien. Daarom liepen ze verder naar het Kerkpleintje en vonden de maquette van de stad. Ze beseften alle vier meteen hoe groot de wereld was waarin de zich die middag begaven.
Voor Kikker en Eenhoorn was dit de gelegenheid om de Sint-Jan te zien. “Als we gaan trouwen, dan doe we dat ook in de kerk.” zei Eenhoorn. “Maar is de Sint-Jan wel groot genoeg voor alle dieren uit het Beestenbosch?” vroeg Kikker zich af, kijkend naar het schaalmodel.
Om de dag feestelijk af te sluiten gingen we met zijn allen naar café de Palm. Voor Kikker en Eenhoorn inmiddels een vertrouwde omgeving. Tiny en Bunny kwamen er voor het eerst, maar ook zij wenden snel door de goede sfeer.
Ze zagen dat je er makkelijk contact maakt met anderen. Zelfs Bunny was niet bang en ging spontaan een gesprek aan met een vreemde.
En zo eindigde een mooie middag in stijl. In goed gezelschap op een gezellige plek. We rekenden ons drankje af en gingen op weg naar de bushalte, want na zo’n wandeling als vandaag, was naar huis lopen geen optie meer.
We liepen snel (vond vooral Tiny) en bereikten de bushalte ruim op tijd. Gelukkig maar, want het was inmiddel best koud geworden.
In de bus hebben de buren nog even “En we gaan nog niet naar huis.” gezongen. Kikker en Eenhoorn zongen niet mee. Zij waren een beetje moe van het stadsgids zijn.
“De volgende keer gaan we weer met zijn tweetjes hoor” fluisterde Eenhoorn. “Ik vind het best lastig, al dat aanpassen aan het tempo van een ander. Bovendien moeten we samen die Sint-Jan eens beter gaan bekijken. Volgens mij passen we daar nooit met zijn allen in.”
