Het vorige avontuur eindigde op de brug, waar Kikker ineens besefte waar we terechtgekomen waren: Vlakbij de mooie muurschildering van Saskia van der Linden in de Jeroen Boschtuin. We liepen door het hek en namen de tijd om de beestjes op de muur eens goed te bekijken. Te beginnen bij het vogeltje. “Het is maar goed dat het geen echte is.” zei Eenhoorn. “Anders had hij ons zo opgegeten.”
Vanaf de bank keken ze naar de kikker op de muur, die Kikker bij ons eerste avontuur met de rolstoel al zag toen hij nog niet ingekleurd was. “Zit die nu aan Bossche bollen te likken?” vroeg hij zich af. “Wij mogen geen Bossche bollen, want dan worden we te vies. Hij mag ze wel en dat nog wel voor de rest van zijn leven!”
Eenhoorn hoefde geen Bossche bollen, maar wilde wel op de foto met twee-hoorn. Van hieruit was het vogeltje trouwens veel kleiner.
En zo bekeken ze samen vanaf een afstandje het werk en genoten van alle details. “Zullen we doorlopen?” vroeg Kikker “We kunnen hier altijd nog terugkomen.” Hij werd weer ongeduldig, omdat hij verderop iets anders zag.
Want bij de ingang van de Jeroen Boschtuin was ook een schildering te zien. Niet zo groot, maar ook met hele rare figuurtjes erop, zoals vlinders met beentjes. “Die bestaan toch niet in het echt!” lachte Eenhoorn. “Wij wel!”
“Hé, en die vogel van de muur bestaat ook echt” riep ze. “Kijk daar staat ie!” Samen klommen ze er bovenop. Eenhoorn was deze keer de eerste die boven stond.
Omdat ze wist dat ik haar op kon vangen, was ze niet bang meer om te vallen. Vanaf het vogeltje genoten ze nog een keer van een afstand van de mural in de tuin.
Kunst kijken maakt hongerig. Daarom wilden we om de hoek bij Huis73 iets gaan eten. Onderweg daarheen keek Kikker even naar de bouwkeet boven het water. “Mooi groen is niet lelijk!” grapte hij.
Een uitspraak die hij in de gang van Huis73 nogmaals herhaalde: “Mooi groen is niet lelijk!” want hij werd spontaan verliefd op de poster aan de muur. “Die knappe kikker zou ik wel willen zoene!”
We genoten van een heerlijk broodje kaas, pauzeerden een uurtje om het been rust te geven en kwamen zo weer helemaal op kracht voor het vervolg van de route.
Onderweg naar buiten was het Eenhoorn die spontaan verliefd werd. “Wat een mooi lampje heeft zij op haar hoofd.” Want Eenhoorn houdt van lampjes, zoals je weet.
We besloten door de stad richting de Coolblue te lopen. Deze keer niet om iets te kopen, maar we wilden een vraag stellen over onze nieuwe wasmachine. Die danst nog een beetje bij het centrifugeren.
Halverwege greep Kikker me verschrikt vast. “Nou zeg, zo ga je toch niet met posters van kikkers om!” riep hij verontwaardigd. Hij maakte zich grote zorgen om de poster bij Huis73 en wilde terug om haar te redden.
Eenhoorn raakte onderweg afgeleid door andere dingen, want ze droomt ervan een boetiekje te beginnen met roze spulletjes en lampjes. “Mag ik even binnenkijken?” vroeg ze, maar het was er te donker om iets te kunnen zien.
Bij de Coolblue aangekomen heb ik ze even laten kleuren. Ik weet nog van het avontuur van de Dexa scan, hoe leuk ze dat vinden. Zo kon ik zelf even rustig advies vragen aan de servicemedewerker. Kikker heeft hem gezegd dat als de wasmachine weer danst, hij er dan bovenop gaat zitten om zich te laten filmen.
De poster onderweg naar buiten gaf hun een deja-vu naar de afgelopen week, toen bij ons de wasmachine werd gebracht.
Het was inmiddels al middag en ik vertelde hen dat het hoog tijd werd de bus te gaan halen. “Kom, rennen dan!” riepen ze beide in koor en ze gingen er samen als een haas vandoor.
Uiteraard wilde Kikker onderweg nog even kijken wat er achter het hek in de Smalle Haven gebeurde. Hij wurmde zich tussen de palen door. “Wat een troep maken de mensen toch.” verzuchtte hij
“Het zal vast wel mooi worden,” zei ik hem. “Bij ons beneden is ook alles goedgekomen. Sommige dingen hebben wat tijd nodig.” We liepen nog even de Primera binnen en meteen stonden Kikker en Eenhoorn perplex van wat ze zagen.
“Kijk! De Tuin de Lusten! Hier hebben ze hem ook, als puzzel van wel 1000 stukjes.” riep Kikker “Maar wij hebben de echte gezien, die hing bij Denise.” zei Eenhoorn trots. “En dat kunnen niet veel mensen zeggen!”
Ook waren er veel hartjes te zien in de Primera, het is al bijna Valentijnsdag en dat inspireerde Kikker. “Vergeet die Kikker bij Huis73,” zei hij tegen Eenhoorn. “Jij bent ook om te zoenen.” en hij voegde de daad bij het woord.
Van dat zoenen hadden ze de smaak te pakken gekregen. De romantiek tussen die 2 namen ze de hele Stationsweg met zich mee.
Pas bij ’t zebrapad waar ze afgelopen zaterdag overheen liepen stopten ze ermee omdat ze zagen dat de hoveniers er bezig waren. “Het zal vast wel mooi worden.”zei Kikker wijs “Sommige dingen hebben wat tijd nodig.”
In de bus zelf deed Kikker iets waar hij vorige keer al op geloerd had en voor ik het wist klom hij naar boven. “Selfie!” riep hij. Ik heb de foto nog gemaakt ook, maar hopelijk maakt ie er geen gewoonte van.
Angsthaas Bunny vond ook de bus maar eng en heeft alleen vanuit de binnenzak wat rondgekeken. En de lieve Eenhoorn heeft de hele rit liggen slapen, dromend van een winkel vol lampjes en roze spulletjes.
