Kikker en Eenhoorn komen helaas (door een ontsteking aan het litteken) deze dagen nog minder buiten dan daarvoor, vandaar dat ze vandaag helemaal uit hun dak gingen toen de zon scheen en we vertelden dat ze mee mochten naar de Action en de Kruidvat. Niet alle diertjes bij ons thuis waren even blij met de zon.
Maar Kikker wel. “Kijk, dat ben ik!” Ik moest even kijken wat hij bedoelde, maar zag het toen ook. Hij zag zijn eigen schaduw. Die ervaring had hij nog nooit gehad.
Binnen bij de Kruidvat smeekten ze ons om slofjes.” Ze hebben een eenhoorn én de kleur van Kikker!” Maar hoe graag we het hen ook gunden, we kunnen helaas niet alles kopen wat we leuk vinden.
Dus ook alle nieuwe ‘vriendjes’ hebben we daar gelaten. Vonden ze niet erg; die waren toch niet zo knap als de beestjes uit het beestenbosch.
Maar toen Eenhoorn mama zag werd ze toch wel even emotioneel.
Een stukje verder zagen ze dat de wereld helemaal niet zo groot was als ze steeds gedacht hadden.
En ja hoor: Kerstmannen om mee op de foto te gaan.
Heel veel kerstmannen om mee op de foto te gaan!
Toen ze vroegen wat dat bord betekende, zei ik hen dat dat bordje beter op het stoepje van de Clarastraat had kunnen staan, dan was ik misschien niet gevallen. “Maar dan hadden wij elkaar ook nooit ontmoet” zei Eenhoorn.
“Dat is waar.” beaamde ik
Waar die ‘eieren’ bij de Action voor dienden is mij een beetje een raadsel, maar Kikker en Eenhoorn wisten er wel raad mee.
Kikker zag onderweg naar huis natuurlijk nog Kikkers waarmee hij op de foto wilde. “Maar die Oetelrave gaan we niet doen maat. Ik ben bang dat 1 maart te vroeg komt voor een rave.”
Onderweg naar huis kwamen we nog de beestjes tegen die we op de heenreis aan de overkant van de weg al zagen. We hebben ze daar zo toch nog even ‘voor de leeuwen’ gegooid voor een laatste foto van de dag.
