Mijn voet stond in de richting van waar ik net vandaan kwam. Foute boel. De ambulance werd gebeld en ik liet mijn vriendin weten dat ik in plaats van naar huis te komen, naar het ziekenhuis zou worden gebracht.
Het uitzicht de andere kant op was nog saaier. Behalve toen Eva met collega binnenkwamen vanuit het “Ruimte voor jezelf” initiatief. Helaas moest ik op dat moment naar de ruimte van het POS gesprek.
De dag van de operatie zelf kropen de minuten voorbij, vooral het uurtje dat ik aan de beurt zou zijn en maar niet werd opgehaald. Maar dan gaat alles ineens heel snel en als je wakker wordt ziet je binnenkant er ineens wat anders uit.
Omdat je binnen 2 dagen al naar huis moet is er weinig tijd alles te regelen maar de belangrijkste boodschappen waren al snel gedaan.
Maar toen haalde mijn vriendin Eenhoorn naar beneden, een lampje voor als ik er ’s nachts uit zou moeten. De dag erna kwam mijn schoonzusje met Kikker aan, als opkikkertje. Die twee kwamen naast elkaar op het tafeltje te staan en daarmee veranderde alles. Een periode van verveling veranderde door dit duo vrijwel meteen in een periode van ontdekken. Van de eerste stapjes in huis tot zover als kon in de wereld daar buiten.
Door hun aanwezigheid bij alle fases van herstel veranderde het revalidatietraject spontaan in een avontuur, beleefd vanuit een geheel nieuw en onbevangen perspectief. Vanuit die kleine wezentjes gezien was de voor mij klein geworden omgeving, ineens veranderd een een grote nieuwe wereld vol ontdekkingen. De avonturen die je hierna gaat lezen, vertolken deze kinderlijke onbevangenheid en hopen je dezelfde momenten van plezier te bieden die ze mij hebben gegeven in een anders lastige periode.













