Op 1 januari hadden Kikker en Eenhoorn de loting verricht welke mensen een schilderij van hen hadden gewonnen. Maar die moesten nog wel worden bezorgd en daar hadden ze eigenlijk zelf niet zo’n zin meer in. Gelukkig bood Tiny Tempo de schildpad aan om de bezorging op zich te nemen.
Helaas denkt Tiny even snel als dat hij loopt en was hij tijdens het wegen op de weegschaal bij de brieven gaan zitten. De portkosten liepen zo wel snel op, waardoor het geld op was om ze allemaal op de bus te doen.
Zodoende kwam het dat Tiny zelf op de bus moest om de rest van de schilderijen bij de winnaars af te leveren.
Alleen duurde het wachten op de bus wel heel lang. Tiny moest oppassen niet in slaap te vallen in het zonnetje. Kikker zag het van een afstand allemaal gebeuren.
Om een oogje in het zeil te houden, en ook om Tiny gezelschap te houden, had Kikker besloten om met hem mee te gaan. Samen reizen is toch leuker dan alleen.
En dat was maar goed ook, want hoe goed Tiny ook zijn best deed om de post goed in de gaten te houden, op het moment dat de blauwe bus kwam was Tiny zo afgeleid dat hij alsnog de brief bijna vergat.
“Let jij maar op de post!” sprak Kikker streng tegen Tiny “Dan luister ik wel naar de meneer van de bus.” Want die meneer wist heel veel van de stad. En Kikker wil later ook rondleidingen gaan geven aan andere dieren van het Beestenbosch. Dus moest hij wel goed opletten.
Maar toen Kikker zichtzelf in de spiegel zag, was het meteen gedaan met het luisteren.
Het laatste stukje heeft Tiny goed zijn best gedaan. Mooi op tijd en sneller dan met de post werden de schilderijen op de goede adressen bezorgd. Op het laatste adres waren ze zelfs welkom om een kopje koffie te komen drinken.
Dat kostte Tiny wel zijn laatste krachten. Den Bosch is een grote stad voor een schilpad.
Maar wat waren ze blij naar binnen te zijn gegaan! De winnares had al een plekje bedacht voor het schilderij. Het kreeg een ereplaats naast een ander mooi schilderij in het persoonlijke beestenbos van de lieve dame. Ook Eenhoorn (die als verstekeling was meegegaan) kwam uit de tas en samen bekeken ze het resultaat. Ze waren er allemaal ontroerd van.
Tiny ging meteen slapen, maar Kikker heeft nog even bewonderend naar de kunst van de mevrouw gekeken
En samen werden ze stil van het uitzicht op de Sint-Jan en genoten ze ervan tot dat de zon onderging
Voldaan van de missie deden ze nog een drankje in het ook bij hun inmiddels favoriete café de Palm. Het lampje van Eenhoorn viel weg tegen alle lampjes daar. Het werd al donker. Ze besloten de bus terug naar huis te nemen.
Onderweg naar de bus moesten ze nog even plassen. Bij het Bonte Palet gingen ze naar binnen, maar daar schrokken ze wel even. “Er zit een blote man op de WC” fluisterde Eenhoorn. Gelukkig bleek het een schilderij.
Toch werd het nog lastig om op tijd bij de bus te komen want onderweg kwamen we over de Parade. Wat ze daar zagen was genoeg voor weer een nieuw avontuur. Maar dat zal voor een andere keer zijn.
Tiny heeft er allemaal niks meer van meegekregen, die is niet meer wakker geworden na zijn harde werk. En Kikker en Eenhoorn hebben vannacht liggen praten in hun slaap van alles wat ze deze keer hebben gezien. Hun avonturen worden steeds groter nu ze meer van de wereld kunnen zien. Ben nu al benieuwd naar het volgende wat ze gaan meemaken.
