Dag drie alweer. Na het vroege opstaan, wilden we een korte waneling in de buurt maken en we namen de lift die inmiddels voor de kleintjes steeds vertrouwder werd, maar ook veel raadsels overliet.
Ze deden enorm hun best om alles te begrijpen wat er stond.
Vanaf het terras buiten konden Kikker en Eenhoorn zien waar ze die nacht hadden geslapen. “Daar op de 3e.”
“Kijk Eenhoorn!” riep Kikker. “Ik heb een ketting voor je gevonden. Misschien kunnen we die wel passend laten maken!”
Maar de ketting lag vast. Voor Eenhoorn moeten we later op zoek.
Ze genoten van het grafffiti werk van Klaas van der Linden
En namen even tijd voor een portretje op de put.
Van de overige werken deden ze hun uiterste best om deze te begrijpen.
En terug op de hotelkamer ging Kikker meteen geïnspireerd verder met zijn eigen kunstwerk.
Opnieuw de stad in kwamen ze wel een heel bekend wagentje tegen. “Die hebben wij beneden ook!”
In het nog rustige Baudelopark konden ze naar hartelust even spelen.
Gisteren waren ze nog bang er vertrapt te worden, maar nu durfden ze wel even door de hoofdingang.
Toen ze lazen: “Een eenhoorn is een verzonnen dier…” moesten ze beide even heel hard lachen.
Ook in Gent worden er containers beschilderd. Kikker en Eenhoorn zagen er diverse verspreid door de stad.
De tekst van Walter de Buck raakte hen. Ook de kleuren van het doek vonden ze mooi gekozen. “Groen met roze werkt altijd goed.” vond Kikker.
Een stukje verderop zagen ze nog een werk van Klaas van der Linden. Kikker herkende meteen de stijl van het werk bij het hotel waar ze vanmorgen nog waren.
We zochten mooie paadjes door een ander deel van de stad op zoek naar nog meer mooie plekjes.
En soms keken we even of er voor die avond nog een leuk eettentje te vinden was.
Het begon een beetje te regenen en Kikker pakte er zijn roze paraplu bij. Hij had de vorige dag gezien dat veel stadsgidsen in Gent een roze paraplu bij zich dragen. Stadsgids in Gent, dat zou wel een mooie baan voor hem zijn! Kikker zag het al voor zich. Grote groepen mensen om hem heen die alles willen horen wat hij te vertellen heeft…
In deze nieuwe rol tipte hij spontaan een heel lekker Indiaas restaurant achter hem “Waar ze een heerlijke curry hebben”. aldus onze connaisseur.
En bij de muurschildering vertelde hij een uitgebreid achtergrondverhaal over “Mia”, het lied van Gorky waar deze zinsnede uitkwam.
Gelukkig kwamen we langs een speeltuin waar Kikker even stopte met praten en ze samen wiebelden op de wip-zeehond.
We rustten even langs het water, maar niet voor lang. “Biertje?” vroeg Kikker.
Een goed idee. Net voor de bui vonden we een van onze favoriete terrasjes.
Toen achter Kikker weer een groep toeristen met een stadsgids langskwam, moesten we voorkomen dat hij mee was gelopen.
Na het terrasje liepen we weer van plein naar plein om bij elk live optreden even een of twee liedjes te luisteren. Het lukte de kleintjes maar net om de bands te zien.
Kikker maakte snel vrienden met de mascotte.
Het koor kon Kikker niet zo lang boeien. “Dit kan me niet be-koren!” probeerde hij een taalgrap. “Mogen we gaan?”
Maar de jongens op de xylofoons vonden ze zo goed dat ze naar alle liedjes ervan hebben geluisterd.
Ze werden nog gelukkiger toen ze op de markt waar ze eerder de hoed vonden, ook voor Eenhoorn voor een ketting slaagden.
De avond begonnen we deze keer in het Muzikantencafé. Van dat concert hebben Kikker en Eenhoorn, slapend in de rugzak, niks meegekregen.
Maar bij Place Musette werden ze weer wakker toen ze live een schilder aan het werk zagen.
Dit moment inspireerde Kikker zo, dat hij meteen zijn schilderij heeft kunnen voltooien.
En zo kwamen we alweer de laatste avond terug in het hotel. Kikker en Eenhoorn namen nog eenmaal plaats op de vensterbank om over het terras uit te kijken. Een uitzicht dat ze zouden gaan missen als ze weer thuis zijn.
